As rúas de moitas cidades occidentais claman contra o que é evidente: o colapso moral da nosa política internacional. Mentres os nosos gobernos se presentan ao mundo como os garantes da democracia, da liberdade e do imperio da lei, a realidade que observamos é radicalmente distinta. Estamos ante un escenario onde os líderes electos, sostidos por alianzas de conveniencia, operan xa sen o menor pudor á marxe da xustiza.
A pregunta que a cidadanía se fai cada vez con máis forza non é se os crimes existen —a evidencia é moi clara —, senón por que o sistema internacional se volveu cómplice desta barbarie.
A Xeopolítica dos "Intocábeis"
Estamos a vivir nun mundo gobernado pola "lei do máis forte". A figura de líderes como Donald Trump e o respaldo incondicional a réximes que perpetran crimes de guerra e de lesa humanidade, como sucede en Oriente Próximo, non son anomalías. Son a confirmación dun sistema deseñado para protexer aos seus.
O Dereito Internacional, ideado para evitar a repetición das catástrofes do século XX, foi reducido a unha ferramenta de uso selectivo. Cando un país do Sur Global comete unha infracción, o peso da lei cae sobre el de xeito fulminante. Cando o crime é perpetrado por Occidente ou os seus lacaios estratéxicos, a xustiza choca contra un muro de "realpolitik", veto e silencio diplomático.
A Urxencia dunha Xustiza Real
Xa non serven as declaracións baleiras nin as apelacións á "preocupación" nas roldas de prensa. A situación actual esixe:
1. A eliminación do dereito de veto no Consello de Seguridade cando existen probas de crimes de lesa humanidade ou xenocidio.
2. O remate da inmunidade estatal para aqueles líderes que utilizan a "seguridade nacional" como escudo para ocultar o terrorismo de Estado.
3. Sentenzas directas e aplicación inmediata por parte dos tribunais internacionais, sen que a política se interpoña no camiño da execución das ordes de arresto.
A impunidade actual non é un erro de sistema; é, tristemente, o seu motor. A historia ensinará que a complicidade non foi por falta de información, senón por falta de coraxe moral. Se Occidente quere recuperar a mínima autoridade ética, debe empezar por xulgar aos seus propios "matóns" con tanta severidade como esixe aos demais.
O tempo da diplomacia de salón rematou. O que queda é unha sociedade civil que observa, cada vez máis desencantada, como a lei internacional se converteu nunha ficción mentres a realidade, crúa e sanguenta, segue o seu curso sen que ninguén a deteña.
