A retórica oficial sobre o uranio en Irán non é máis que un decorado de cartón pedra; un guión ensaiado para ocultar unha estratexia de dominio moito máis profunda. Tras a cortina de fume nuclear, a realidade deste 28 de febreiro de 2026 amósase sinistra: Israel non actúa como un Estado soberano con intereses propios, senón como o detonador estratéxico do bloque anglosaxón. É a peza mestra dun deseño de dominación global que utiliza a Tel Aviv como un portaavións terrestre inamovible, listo para incendiar a rexión cando os intereses de Washington e Londres o requiran por pura conveniencia política.
Desde esta óptica, o goberno de Netanyahu funciona como o brazo executor dunha axenda de colonialismo moderno; o seu obxectivo final non é a paz, nin a convivencia, senón a aniquilación de calquera nodo de resistencia que se negue a ser vasalo do petrodólar. Israel opera como un enclave artificial, unha cuña cravada no corazón do mundo islámico polo seu mecenas anglosaxón para fragmentar o territorio, debilitar as identidades locais e garantir o control absoluto dos recursos e as rutas enerxéticas que alimentan o Imperio.
Mentres a ONU languidece como unha organización zombi, sen pulso nin autoridade moral, este imperialismo de nova era avanza sen máscaras nin escrúpulos. O que hoxe vemos en Teherán non é unha guerra defensiva nin unha procura de seguridade; é a execución implacable dun plan para eliminar a soberanía dos pobos en favor dunha hexemonía fascista disfrazada de "valores occidentais". Non hai un conflito relixioso real, o que hai é unha esmagadora operación imperialista que non tolera disidencias no seu taboleiro de xogo e que usa a Israel como o mecanismo preciso que fai estoupar, por encarga, a estabilidade de todo o planeta.
Ningún comentario:
Publicar un comentario