A recente ratificación do compromiso militar entre o goberno de Pedro Sánchez e o de Volodímir Zelenski supón un fito cargado de ironía e perigo estratéxico. Baixo o selo dun autodenominado "goberno da paz", España compromete 1.100 millóns de euros adicionais en axuda bélica para este 2026. Unha cifra que, sumada aos envíos anteriores, confirma que a prioridade non é a diplomacia, senón alimentar unha fogueira que consome a estabilidade de Europa mentres beneficia a intereses alleos.
A Coroa: Unha "Ausencia" Moi Decisiva
Non nos enganemos co protocolo. Aínda que Felipe VI apareza como un convidado de pedra no aeródromo, a súa participación é unha peza clave na engrenaxe do Estado para este conflito. A Coroa emprega este papel de "neutralidade institucional" para non dar a cara ante a opinión pública, evitando así a responsabilidade política de enviar mísiles mentres se di defender a paz.
Porén, a súa presenza é natural e decisiva:
Lexitimación Silenciosa: Ao recibir a Zelenski coas máximas honras, o Rei está enviando unha mensaxe internacional de unidade total coa axenda da OTAN, algo que un simple ministro non podería proxectar.
O "Mando Supremo" como Pantalla: Como Xefe do Reino, a súa figura serve para blindar estas decisións de calquera crítica de "partidismo". Se o Rei está alí, o sistema quere facernos crer que a decisión é unha "cuestión de Estado" incuestionable, aínda que se salte o Parlamento.
Deste xeito, a Coroa cumpre a súa función máis tradicional: servir de paraugas institucional para que o Goberno execute unha folla de ruta belicista deseñada en Washington, mentres a Xefatura do Estado se mantén a salvo de calquera reproche directo, malia ser parte fundamental da firma.
O Paradoxos do "Goberno da Paz"
Resulta rechamante ver como un executivo que evita o debate bélico no Congreso utiliza a retórica do pacifismo mentres asina cheques en branco para armamento pesado. O dobre raseiro é evidente:
• Opacidade Democrática: O acordo tramitouse como un "memorando de entendemento" para evitar que pasase polo voto soberano do Parlamento.
• Investimento no Conflito: Mentres as partidas para a paz son simbólicas, os 1.100 millóns van destinados a mísiles Patriot, carros Leopard e tecnoloxía de ataque punta.
Europa como "Cabeza de Turco" de Washington
Este conflito non se pode entender sen a influencia de Estados Unidos. A estratexia ianqui parece clara: debilitar a Rusia nunha guerra de desgaste utilizando o solo ucraíno e o peto europeo. Neste taboleiro, a Unión Europea actúa como a gran cabeza de turco:
• Ruptura con Rusia: A UE cortou os seus lazos enerxéticos vitais, sacrificando a súa industria para pasar a depender do gas licuado estadounidense, moito máis custoso.
• Escudo vs. Obxectivo: Ao converterse en subministradora activa de armas que apuntan cara a Moscova, Europa deixa de ser un mediador para converterse nun obxectivo militar estratéxico nunha posible escalada.
"España renuncia a un papel de mediador real para converterse nun peón máis na estratexia de contención deseñada en Washington."
O Papel Perdido de España
Sánchez podería ter asumido un liderado diferente, un que realmente apostase polo "non á guerra" de forma coherente. España tiña a oportunidade de:
1. Impulsar unha Autonomía Estratéxica Europea que non fose un simple apéndice da OTAN.
2. Liderar unha fronte diplomática que condicionase a axuda a pasos reais cara a un alto o fogo, en lugar de alimentar un belicismo sen fin.
En definitiva, os 1.100 millóns acordados non achegan a paz; garanten que a guerra siga viva, que a industria armamentística ianqui faga negocio e que Europa siga sendo o campo de batalla dunha partida de xadrez que se xoga noutros despachos.
