A falsa defensa europea: cando o negocio busca a guerra e non a paz.

A recente transformación de infraestruturas industriais civís —simbolizada por movementos como a conversión de plantas automobilísticas en Alemaña para a fabricación de sistemas de defensa en colaboración con tecnoloxías militares estranxeiras— evidencia un cambio de paradigma profundo e perigoso. Este escenario non representa un simple axuste económico, senón a materialización dunha pinza letal entre estados, fondos de investimento e corporacións de armamento que reescribe o futuro de Europa baixo a lóxica permanente do conflito.

A falacia da "blindaxe defensiva" e o control corporativo

A narrativa oficial insiste en presentar esta militarización industrial como un exercicio inevitable de protección e disuasión fronte a un eixo de potencias rivais integrado por Rusia, China e actores ligados a Irán. Argumentase que ante un mundo desestabilizado e a sombra de agresións externas, a Unión Europea necesita un "escudo" tecnolóxico, integrando sistemas avanzados —como os desenvolvidos pola industria militar israelí— para garantir a seguridade dos seus cidadáns.

Porén, unha análise crítica desvela que esta retórica funciona como unha coada ideolóxica. Quen impulsa e lucra con estas medidas non responde a unha vocación defensiva, senón aos intereses dunha minoría que converteu a inestabilidade global nun modelo de negocio. A guerra e a tensión permanente xa non son accidentes históricos, senón o motor económico e tecnolóxico necesario para soster un sistema que atopa na paz un obstáculo para a súa rentabilidade financeira.

O eixo dos poderes transnacionais e a sombra dos anos 30

O cruzamento de intereses entre fondos de investimento, gobernos alleos aos intereses das clases traballadoras e potencias militares consolida un modelo de inxerencia global. A utilización de conflitos como o de Ucraína actúa como acelerador político para desviar recursos públicos masivos —que deberían destinarse á sanidade, á educación ou á transición ecolóxica real— cara aos carteis do armamento.

Este proceso de reconversión económica dálle as mans ao alarmante auxe da ultradereita e dos discursos ultranacionalistas, especialmente en países clave como Alemaña. Isto evoca perigosamente os fantasmas dos anos 30: non porque esteamos ante un proxecto totalitario idéntico, senón polo paralelismo na atmosfera socioeconómica, onde a crise estrutural do capitalismo se tenta resolver mediante a militarización da sociedade, a restrición de dereitos e a normalización dun horizonte prebélico.

Consecuencias sociais, ecolóxicas e humanas dunha escalada sen fin

Esta pinza sistémica deixa un saldo devastador para a gran maioría da sociedade, que asume todos os custos mentres os beneficios se concentran un puñado de corporacións:

• A desinversión social e ambiental: O desvío de capital cara á industria bélica estrangula os servizos públicos e bloquea os recursos necesarios para combater a crise climática, priorizando a pegada ecolóxica destructiva do sector militar.
• A erosión da democracia e a diplomacia: A subordinación da política exterior aos intereses armamentísticos invalida a vía diplomática, substituíndo o diálogo pola confrontación de bloques e a cultura da hostilidade.
• A vulnerabilidade laboral e territorial: Atar o emprego das comarcas industriais á produción de morte e sistemas de guerra converte aos traballadores en reféns dunha economía dependente da destrución allea.

Esta pinza entre estados, fondos voitre e potencias militares constrúe un escenario onde a paz deixa de ser un obxectivo político rentable. A guerra, convertida en motor económico e tecnolóxico, garante que os beneficios recaian nunha minoría de corporacións mentres o conxunto da sociedade asume os riscos ecolóxicos, sociais e humanos dunha escalada sen fin. Frear esta deriva exixe desmontar a mentira da "seguridade militarizada" e recuperar a soberanía produtiva para a vida, a cooperación e a paz social.

Pacto sen urnas, autocracia con petróleo.

Durante máis de dúas décadas, a Revolución Bolivariana transformou profundamente a estrutura social de Venezuela, priorizando a redistribución da riqueza petroleira cara á poboación máis vulnerable e desmantelando os privilexios históricos dos vellos sectores coloniais e oligárquicos. Esas políticas sociais, a democratización do recurso e a reivindicación da soberanía nacional marcaron un fito innegable na loita pola xustiza social na rexión. Con todo, os acontecementos recentes e os acordos no ámbito enerxético abren un debate inevitable sobre como navegar a supervivencia do proceso fronte ao cerco internacional.

A confirmación de novos acordos petroleiros e a consolidación dunha estratexia de xestión de facto —encabezada pola actuación do goberno e respaldada pola cúpula da FANB— xeraron unha vaga de reaccións. Mentres dende o oficialismo e o PSUV se defende como un exercicio de audacia e supervivencia, diversos sectores "contestatarios" apuran o adxectivo de "capitulación".

Cabe preguntarse: estamos ante unha entrega da soberanía ou ante a única saída pragmática para romper un bloqueo afogador?

---

A necesidade estratéxica: Romper o cerco para soster o social

Desde a perspectiva do goberno venezolano e do propio PSUV, a apertura ao investimento e a comercialización enerxética non é unha idea nova nin unha rendición improvisada. A postura de ofrecer participación en materia de hidrocarburos a empresas internacionais —incluídas as estadounidenses— baixo condicións de mutuo beneficio xa fora formulada polo propio Nicolás Maduro como unha vía de coexistencia pragmática.

Posición do PSUV: O recente comunicado do partido reafirma o seu respaldo ás medidas de recuperación produtiva co obxectivo de "superar o impacto de máis dunha década de sancións económicas, medidas coercitivas unilaterais e inxustos bloqueos", priorizando a obtención de recursos para recuperar servizos públicos, salarios e atención social tras anos de asfixia financeira e emerxencias nacionais.

Sen ingresos reais por hidrocarburos, resulta imposible manter o piso de protección social que definiu ao proceso bolivariano. Dende esta óptica, o acordo non é un fin ideolóxico, senón un instrumento de resistencia e reconstrución nacional.

A trampa dos "contestatarios": Comprar o relato do inimigo

Resulta paradoxal observar como certos sectores da esquerda crítica ou "contestataria", ao avaliar este xiro pragmático, rematan por mercar punto por punto o marco de análise elaborado por Washington e polos seus voceiros. Ao repetir acriticamente que Venezuela "se rendeu" ou "regalou o seu petróleo", estes sectores adoptan o relato de triunfo de Donald Trump e da dereita internacional.

Esta actitude pon de manifesto dúas graves lagoas de análise:

• Falta de conciencia crítica: Asúmense como certas as narrativas triunfalistas do adversario sen analizar a marxe de manobra real dun Estado cercado financeiramente.
• Purismo teoricista fronte á realidade: Discutir a pureza doutrinal dende a comodidade académica ou militante resulta sinxelo; xestionar un Estado sen acceso aos mercados internacionais para dar de comer a un pobo é unha tarefa radicalmente distinta.

Ao dar por boa a propaganda do inimigo, a crítica "contestataria" deixa de servir como contrapeso construtivo e pasa a actuar, aínda que sexa de xeito involuntario, como un altavoz máis do cerco psicolóxico contra o país.

Tensión entre principios e Realpolitik

Máis alá do debate narrativo, a situación actual expón unha tensión evidente entre os fundamentos orixinais do ideario bolivariano e as esixencias da Realpolitik contemporánea. A soberanía non é un concepto abstracto: exércese cando un país mantén a súa autonomía política, pero tamén cando garante a supervivencia e estabilidade do seu pobo.

O risco deste modelo de estabilización de facto e de acordos pragmáticos radica en que a urxencia económica remate por eclipsar a participación democrática e a lexitimidade das urnas. A liña entre a audacia táctica e o risco de desnaturalización do proceso é estreita, e só a cohesión interna e a vixilancia popular poderán evitar que o pragmatismo devore os obxectivos sociais orixinais.

---

Entre a resistencia e a xestión do posible

Venezuela atópase nunha encrucillada histórica onde o idealismo chocouse de fronte coas urxencias materiais e a xeopolítica máis cruenta. Axuzgar o momento actual require abandonar os dogmas e entender que a defensa da patria ás veces pasa por decisións amargas pero indispensables para evitar o colapso definitivo.

Antes de sumarse ao coro de quen celebra a "caída" do modelo bolivariano, convén exercitar un pouco de conciencia crítica: entender a diferenza entre vender a soberanía e xestionar o posíbel no medio dunha guerra económica desoladora.

Invalidez xurídica: O pacto baixo coacción segundo o Dereito Internacional

Máis alá do debate político, voces do chavismo orixinal e referentes históricos como Elías Jaua introduciron un argumento xurídico de enorme calado: a nulidade de pleno dereito do acordo firmado por Delcy Rodríguez coas autoridades estadounidenses.

Apelando ao Artigo 52 da Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados (1969), sostense que calquera convenio pactado baixo a ameaza, a presión militar ou a coacción dunha potencia estranxeira carece de calquera validez legal dende a súa orixe:

O vicio do consentimento: En condicións de asimetría estrema, bloqueo e presenzas militares de presión, a vontade do Estado atópase viciada. Polo tanto, este pacto non só carece de lexitimidade democrática interna (ao carecer do aval das urnas e do Parlamento), senón que resulta juridicamente insostible ante o Dereito Internacional Publico e a Carta das Nacións Unidas.

Este argumento deixa unha espada de Damocles sobre as multinacionais e os actores financeiros: calquera goberno futuro lexitimamente constituído en Venezuela terá a cobertura legal internacional para declarar nulo este acordo e recuperar os recursos concedidos baixo coacción.

Na práctica, a Convención de Viena e a nulidade xurídica son ferramentas reservadas para o futuro, válidas para cando o escenario na Casa Branca mude e sexa posíbel renegociar un pacto abusivo. Polo momento, a Caracas non lle queda máis remedio que "nadar e gardar a roupa": ceder no terreo pragmático para gañar tempo e supervivencia, mentres mantén intacta a reserva legal para recuperar a soberanía cando o contexto xeopolítico o permita.

---

Venezuela e o Xogo Frío da Xeopolítica: Por que a Estados Unidos non lle Interesa un Cómputo Electoral Inmediato

Nas últimas semanas, a crise institucional de Venezuela deu un xiro definitivo. A combinación de movementos estratexicos —como o proceso de retirada da Corte Penal Internacional (CPI), o esgotamento dos prazos constitucionais de interinaxe e a xestión de emerxencias nacionais— deixou ao descuberto unha realidade indubidable: a consolidación dun goberno de facto que opera á marxe do calendario democrático.

Fronte a este escenario, a narrativa habitual suxire que as potencias occidentais, lideradas por Estados Unidos, deberían estar premendo de inmediato para a celebración de eleccións libres. Con todo, a realidade xeopolítica é moito máis cínica e pragmática: a Washington non lle interesa precipitar un cambio de poder nesta coyuntura.

Máis alá do discurso dos dereitos humanos e da democracia, cal é a verdadeira estratexia que se está a xogar no taboleiro caribeño?

---

O fin da fachada legal: Do interinato á dictadura de facto

O abandono das etiquetas temporais (como a figura de "encargada") non é un detalle menor. Ao cumprirse o límite máximo de 180 días previsto no Artigo 233 da Constitución venezolana sen a convocatoria de comicios presidenciais, a administración perdeu calquera marxe de lexitimidade de orixe.

A urxencia de controlar o relato interno, xunto á decisión defensiva de romper coa CPI para blindar a cúpula do poder fronte a investigacións por crímenes de lesa humanidade, confirma o paso definitivo cara a un exercicio do poder baseado unicamente na forza militar e no control institucional.

Aínda que os desastres naturais e os estados de excepción serven como xustificación loxística e política ante a opinión pública, legalmente non anulan as obrigas constitucionais. Con todo, este baleiro institucional é aproveitado por actores externos para recalibrar as súas estratexias.

Control interno e o mito bolivariano: A reorganización militar

No marco desta consolidación de facto, o control das armas resulta o factor verdadeiramente determinante. Neste sentido, o recentísimo anuncio oficial da vicepresidenta executiva, Delcy Rodríguez, ao confirmar novas designacións e ratificacións no Alto Mando da Fuerza Armada Nacional Bolivariana (FANB), encaixa á perfección neste deseño de poder defensivo.

A mensaxe institucional do goberno apela directamente á doutrina de orixe:

Discurso Oficial: "No marco do fortalecemento continuo da paz, a soberanía e a integridade territorial da Patria, a vicepresidenta executiva da República, Delcy Rodríguez, oficializou este venres novos nomeamentos e ratificacións no alto mando da Fuerza Armada Nacional Bolivariana (FANB). Esta medida ten como propósito fundamental optimizar a seguridade, a defensa estratéxica e a coordinación operativa nacional ante os desafíos xeopolíticos actuais e as presións externas.

Aliñada coas directrices do presidente constitucional e Comandante en Xefe Nicolás Maduro Moros, a decisión reafirma o papel da Unión Cívico-Militar como piar inquebrantábel da estabilidade democrática do país. Con estes axustes, a FANB consolida a súa capacidade de resposta e ratifica o seu compromiso histórico coa protección do pobo venezolano e a autodeterminación da nación."

Ao apelar á ideoloxía bolivariana orixinal e ao concepto de "Unión Cívico-Militar", a cúpula oficialista tenta lexitimar a reorganización do aparello militar non como un peche autoritario, senón como un acto de resistencia patriótica baseado nas raíces históricas de Simón Bolívar. Con todo, desde unha perspectiva analítica, estas purgas e axustes na FANB responden máis ben á necesidade de garantir o peche de filas interno e blindar a cúpula gobernamental ante calquera tipo de fisura defensiva.

A Realpolitik de Washington: A estabilidade por riba da democracia

Para a administración estadounidense, a prioridade nunca foi a pureza do calendario constitucional doutro país, senón a previsibilidade estratexica. Existen tres razóns fundamentais polas cales Estados Unidos prefire "conxelar" o escenario actual antes que forzar un cómputo electoral inmediato:

1. Evitar o caos e a volatilidade rexional: Un colapso repentino do poder en Caracas podería xerar un baleiro institucional incontrolable, disparando novos fluxos migratorios e desestabilizando a rexión.
2. Garantía do fluxo enerxético: Nun contexto global convulso, Washington precisa manter canles operativas e licencias petroleiras (como as mantidas con Chevron e outras multinacionais) que aseguren a estabilidade do mercado enerxético. Unha transición caótica paralizaría estas operacións.
3. Condicións desfavorables para a oposición: Desde a perspectiva norteamericana, unhas eleccións convocadas a présa baixo a estrutura actual só servirían para lexitimar ao réxime, xa que a oposición tradicional atópase fragmentada e sen capacidade de arbitraxe.

O "Caos Controlado" e a construción do escenario ideal

A estratexia de Estados Unidos non é de pasividade, senón de desgaste calculated. Ao etiquetar abertamente ao goberno venezolano como unha "dictadura de facto", Washington consegue varios obxectivos en paralelo:

• Erosión simultánea: O réxime esgócase baixo a presión do illamento internacional e as sancións, mentres que a oposición tradicional se desgasta ante a cidadanía pola súa incapacidade de xerar cambios reais.
• Marxe de manobra: O estigma da "dictadura" dálle a Estados Unidos a xustificación perfecta para conxelar activos, xestionar licencias de xeito discrecional e ter a última palabra na negociación.
• Moldeaxe do substituto: O verdadeiro obxectivo de Washington é gañar tempo ata poder construír ou validar unha "terceira vía" —un sector empresarial, disidente ou pragmático— que garanta unha transición aliñada cos seus intereses de seguridade, enerxía e control xeopolítico frente a potencias como China ou Rusia.

---

Un país atrapado na espera

Venezuela atópase hoxe na encrucillada entre a supervivencia autoritaria interna (sustentada na reorganización militar da FANB) e a enxeñaría xeopolítica externa. O goberno de facto afiánzase na forza e na retórica bolivariana ante a falta de alternativas, mentres a principal potencia rexional administra os tempos para que o froito caia por si só no momento exacto.

Mentres os cálculos de poder se desenvolven nos despachos de Caracas e Washington, a poboación enfróntase á dura realidade dun país sen calendario electoral á vista e cunha crise institucional que se volveu cotiá.

---

O FRACASO DA UE: O TELETRABALLO NON OCULTA A BARBARIE EN ORIENTE MEDIO NIN A AMENAZA DE TRUMP

Volve á palestra a proposta de teletraballar un día á semana para aforrar carburante. Unha medida que, vista de lonxe, parece chea de civismo e sentido común. Pero, se rascamos un pouco a superficie, o que atopamos é a claudicación política da Unión Europea ante unha realidade xeopolítica que nos está pasando por riba.

Gobernar a golpe de "consello doméstico" mentres o mundo arde fóra das nosas fronteiras non só é insuficiente; é simplemente absurdo.

A falacia da responsabilidade individual

Mentres a UE nos pide quedar na casa para baixar un 5% o consumo de gasóleo, os criminais de guerra en Gaza seguen a súa ofensiva co beneplácito de silencios cómplices, e a tensión con Irán ameaza con dinamitar as rutas de subministro de cru máis importantes do planeta.

"Europa non pode responder a mísiles e bloqueos navais pedíndolle a un administrativo que traballe desde a cociña."

A isto hai que sumarlle a sombra de Donald Trump, cuxa visión illacionista e o seu apoio incondicional ás políticas máis agresivas de Israel auguran un mercado enerxético volátil e un planeta sen freo nas emisións.

Que medidas se poderían tomar realmente?

Se de verdade queremos protexer a economía e deixar de depender de rexións en guerra e líderes autoritarios, a folla de ruta debe ser moito máis agresiva:

• Soberanía Enerxética Real: Non se trata de consumir menos dun produto que non temos (petróleo), senón de deixar de necesitalo. Necesitamos un plan de choque para que o 100% da climatización de edificios sexa eléctrica e renovable en tempo récord, eliminando caldeiras de gas e gasóleo con axudas directas de ata o 90%.
• Transporte Ferroviario de Mercadorías: O verdadeiro consumo de carburante está nas estradas. Europa debe obrigar ao movemento de mercadorías por tren eléctrico, reducindo drasticamente a flota de camións de combustión que cruzan o continente.
• Reforma Total do Mercado Eléctrico: É urxente desvincular o prezo da luz do prezo do gas. Mentres o gas marque o que pagamos, calquera conflito en Oriente Medio baleirará os petos dos europeos, teletraballen ou non.
• Diplomacia de Bloque e Sancións: A UE debe usar a súa forza comercial como o maior mercado do mundo. Non se pode manter a normalidade comercial con estados que vulneran o dereito internacional en Gaza ou Líbano, pois esa inestabilidade é a que alimenta a crise de prezos que sufrimos aquí.

O teletraballo é un avance social, non unha ferramenta de guerra económica. Usalo para "tapar" a falta de valentía política fronte a figuras como Trump ou as accións de Israel en Oriente Medio é un erro histórico.

Ou Europa toma as rendas da súa propia enerxía e planta cara á barbarie con sancións e infraestruturas, ou seguiremos sendo reféns dun mercado de combustibles manchado de sangue.

1.100 MILLÓNS POR UN MEMORANDO: O ESCURO PACTO QUE ALIMENTA A GUERRA SEN PASAR POLO CONGRESO

"O protocolo como escudo: A Coroa lexitima en Barajas un acordo de guerra que evita explicar ao pobo." (Orixe: TVE 1)

A recente ratificación do compromiso militar entre o goberno de Pedro Sánchez e o de Volodímir Zelenski supón un fito cargado de ironía e perigo estratéxico. Baixo o selo dun autodenominado "goberno da paz", España compromete 1.100 millóns de euros adicionais en axuda bélica para este 2026. Unha cifra que, sumada aos envíos anteriores, confirma que a prioridade non é a diplomacia, senón alimentar unha fogueira que consome a estabilidade de Europa mentres beneficia a intereses alleos.

A Coroa: Unha "Ausencia" Moi Decisiva

Non nos enganemos co protocolo. Aínda que Felipe VI apareza como un convidado de pedra no aeródromo, a súa participación é unha peza clave na engrenaxe do Estado para este conflito. A Coroa emprega este papel de "neutralidade institucional" para non dar a cara ante a opinión pública, evitando así a responsabilidade política de enviar mísiles mentres se di defender a paz.

Porén, a súa presenza é natural e decisiva:

Lexitimación Silenciosa: Ao recibir a Zelenski coas máximas honras, o Rei está enviando unha mensaxe internacional de unidade total coa axenda da OTAN, algo que un simple ministro non podería proxectar.

O "Mando Supremo" como Pantalla: Como Xefe do Reino, a súa figura serve para blindar estas decisións de calquera crítica de "partidismo". Se o Rei está alí, o sistema quere facernos crer que a decisión é unha "cuestión de Estado" incuestionable, aínda que se salte o Parlamento.

Deste xeito, a Coroa cumpre a súa función máis tradicional: servir de paraugas institucional para que o Goberno execute unha folla de ruta belicista deseñada en Washington, mentres a Xefatura do Estado se mantén a salvo de calquera reproche directo, malia ser parte fundamental da firma.

O Paradoxos do "Goberno da Paz"

"A firma do memorando: Mil millóns que saltan o control parlamentario baixo o sorriso da 'Paz Armada'." (Orixe: TVE 1)

Resulta rechamante ver como un executivo que evita o debate bélico no Congreso utiliza a retórica do pacifismo mentres asina cheques en branco para armamento pesado. O dobre raseiro é evidente:

• Opacidade Democrática: O acordo tramitouse como un "memorando de entendemento" para evitar que pasase polo voto soberano do Parlamento.

• Investimento no Conflito: Mentres as partidas para a paz son simbólicas, os 1.100 millóns van destinados a mísiles Patriot, carros Leopard e tecnoloxía de ataque punta.

Europa como "Cabeza de Turco" de Washington

"Xeopolítica de despacho: España asume o seu papel de peón estratéxico no taboleiro ianqui." (Orixe: TVE 1)

Este conflito non se pode entender sen a influencia de Estados Unidos. A estratexia ianqui parece clara: debilitar a Rusia nunha guerra de desgaste utilizando o solo ucraíno e o peto europeo. Neste taboleiro, a Unión Europea actúa como a gran cabeza de turco:

• Ruptura con Rusia: A UE cortou os seus lazos enerxéticos vitais, sacrificando a súa industria para pasar a depender do gas licuado estadounidense, moito máis custoso.

• Escudo vs. Obxectivo: Ao converterse en subministradora activa de armas que apuntan cara a Moscova, Europa deixa de ser un mediador para converterse nun obxectivo militar estratéxico nunha posible escalada.

"España renuncia a un papel de mediador real para converterse nun peón máis na estratexia de contención deseñada en Washington."

O Papel Perdido de España

Sánchez podería ter asumido un liderado diferente, un que realmente apostase polo "non á guerra" de forma coherente. España tiña a oportunidade de:

1. Impulsar unha Autonomía Estratéxica Europea que non fose un simple apéndice da OTAN.

2. Liderar unha fronte diplomática que condicionase a axuda a pasos reais cara a un alto o fogo, en lugar de alimentar un belicismo sen fin.

En definitiva, os 1.100 millóns acordados non achegan a paz; garanten que a guerra siga viva, que a industria armamentística ianqui faga negocio e que Europa siga sendo o campo de batalla dunha partida de xadrez que se xoga noutros despachos.

VENEZUELA: A DIGNIDADE SOCIAL BAIXO O ASEDIO DUN CAPITAL CRIMINAL

Escribo estas liñas coa tinta aínda fresca da vergoña allea. Estamos en febreiro de 2026 e, se algo quedou claro tras os sucesos do mes pasado, é que a vella Europa e o seu "irmán maior" do norte decidiron tirar ao lixo calquera manual de Dereito Internacional. O que a prensa de Madrid e os telexornais nos venden como unha "operación audaz" para "restaurar a orde" en Venezuela non ten outro nome que o de secuestro. Piratería de Estado. Gangsterismo xeopolítico.

O secuestro do presidente Nicolás Maduro en xaneiro non foi un acto de xustiza; foi a confesión de impotencia dun imperio en decadencia.

Durante máis de dúas décadas, Washington e as elites occidentais intentaron de todo: golpes de estado clásicos (2002), "gobernos interinos" de fantasía que ninguén votou, bloqueos navais e o roubo descarado de activos como CITGO ou o ouro depositado en Londres. Nada funcionou. O chavismo, con todos os seus erros e acertos, demostrou ter unhas raíces moito máis profundas do que os analistas de despacho en Bruxelas son capaces de entender.

Porque o erro de cálculo, esa cegueira soberbia de Occidente, radica en pensar que a Revolución Bolivariana é un só home. Cando os comandos mercenarios levaron a Maduro, esperaban o colapso inmediato, a desbandada do Exército e o aplauso do pobo. Que atoparon? Atoparon un muro.

Atoparon a Unión Cívico-Militar máis cohesionada que nunca. Atoparon ás Comunas organizando a distribución de alimentos para evitar o caos que a CIA desexaba. Atoparon, en definitiva, a dignidade dun pobo que non esquece quen lles deu visibilidade cando eran invisibles. Porque a historia do chavismo non é a historia dun "réxime", como lles gusta repetir; é a historia da redistribución da renda petroleira, da Misión Barrio Adentro levando médicos onde antes só había esquecemento, e da alfabetización de millóns de persoas. Iso xera lealdade, e a lealdade non se destrúe cun secuestro exprés.

Dende aquí, dende esta Europa que se enche a boca falando de Dereitos Humanos mentres aplaude barbaries, a hipocrisía faise irrespirable. Como podemos mirar á cara ao Sur Global cando validamos que un país poida enviar tropas encubertas para extraer a un xefe de Estado estranxeiro só porque non se somete aos seus ditados económicos?

O que aconteceu en xaneiro de 2026 é un aviso a navegantes. Pero o tiro saíulles pola culata. Lonxe de illar a Venezuela, a agresión activou os resortes do novo mundo multipolar. A resposta de Rusia e China foi contundente: non haberá un novo Libia no Caribe. As potencias emerxentes entenderon que defender a soberanía de Caracas é defenderse a si mesmas.

A máscara caeu definitivamente. Xa non hai "sancións"; hai guerra aberta. Pero mentres os falcóns de Washington celebran a súa vitoria pírrica, Venezuela segue en pé, operando baixo un liderado colectivo e demostrando unha madurez política que xa quixeramos para moitas das nosas democracias liberais.

Creron que roubando a cabeza matarían o corpo, pero esqueceron que o corpo é o pobo. E ao pobo, señores imperialistas, non o poden secuestrar