Pacto sen urnas, autocracia con petróleo.

Durante máis de dúas décadas, a Revolución Bolivariana transformou profundamente a estrutura social de Venezuela, priorizando a redistribución da riqueza petroleira cara á poboación máis vulnerable e desmantelando os privilexios históricos dos vellos sectores coloniais e oligárquicos. Esas políticas sociais, a democratización do recurso e a reivindicación da soberanía nacional marcaron un fito innegable na loita pola xustiza social na rexión. Con todo, os acontecementos recentes e os acordos no ámbito enerxético abren un debate inevitable sobre como navegar a supervivencia do proceso fronte ao cerco internacional.

A confirmación de novos acordos petroleiros e a consolidación dunha estratexia de xestión de facto —encabezada pola actuación do goberno e respaldada pola cúpula da FANB— xeraron unha vaga de reaccións. Mentres dende o oficialismo e o PSUV se defende como un exercicio de audacia e supervivencia, diversos sectores "contestatarios" apuran o adxectivo de "capitulación".

Cabe preguntarse: estamos ante unha entrega da soberanía ou ante a única saída pragmática para romper un bloqueo afogador?

---

A necesidade estratéxica: Romper o cerco para soster o social

Desde a perspectiva do goberno venezolano e do propio PSUV, a apertura ao investimento e a comercialización enerxética non é unha idea nova nin unha rendición improvisada. A postura de ofrecer participación en materia de hidrocarburos a empresas internacionais —incluídas as estadounidenses— baixo condicións de mutuo beneficio xa fora formulada polo propio Nicolás Maduro como unha vía de coexistencia pragmática.

Posición do PSUV: O recente comunicado do partido reafirma o seu respaldo ás medidas de recuperación produtiva co obxectivo de "superar o impacto de máis dunha década de sancións económicas, medidas coercitivas unilaterais e inxustos bloqueos", priorizando a obtención de recursos para recuperar servizos públicos, salarios e atención social tras anos de asfixia financeira e emerxencias nacionais.

Sen ingresos reais por hidrocarburos, resulta imposible manter o piso de protección social que definiu ao proceso bolivariano. Dende esta óptica, o acordo non é un fin ideolóxico, senón un instrumento de resistencia e reconstrución nacional.

A trampa dos "contestatarios": Comprar o relato do inimigo

Resulta paradoxal observar como certos sectores da esquerda crítica ou "contestataria", ao avaliar este xiro pragmático, rematan por mercar punto por punto o marco de análise elaborado por Washington e polos seus voceiros. Ao repetir acriticamente que Venezuela "se rendeu" ou "regalou o seu petróleo", estes sectores adoptan o relato de triunfo de Donald Trump e da dereita internacional.

Esta actitude pon de manifesto dúas graves lagoas de análise:

• Falta de conciencia crítica: Asúmense como certas as narrativas triunfalistas do adversario sen analizar a marxe de manobra real dun Estado cercado financeiramente.
• Purismo teoricista fronte á realidade: Discutir a pureza doutrinal dende a comodidade académica ou militante resulta sinxelo; xestionar un Estado sen acceso aos mercados internacionais para dar de comer a un pobo é unha tarefa radicalmente distinta.

Ao dar por boa a propaganda do inimigo, a crítica "contestataria" deixa de servir como contrapeso construtivo e pasa a actuar, aínda que sexa de xeito involuntario, como un altavoz máis do cerco psicolóxico contra o país.

Tensión entre principios e Realpolitik

Máis alá do debate narrativo, a situación actual expón unha tensión evidente entre os fundamentos orixinais do ideario bolivariano e as esixencias da Realpolitik contemporánea. A soberanía non é un concepto abstracto: exércese cando un país mantén a súa autonomía política, pero tamén cando garante a supervivencia e estabilidade do seu pobo.

O risco deste modelo de estabilización de facto e de acordos pragmáticos radica en que a urxencia económica remate por eclipsar a participación democrática e a lexitimidade das urnas. A liña entre a audacia táctica e o risco de desnaturalización do proceso é estreita, e só a cohesión interna e a vixilancia popular poderán evitar que o pragmatismo devore os obxectivos sociais orixinais.

---

Entre a resistencia e a xestión do posible

Venezuela atópase nunha encrucillada histórica onde o idealismo chocouse de fronte coas urxencias materiais e a xeopolítica máis cruenta. Axuzgar o momento actual require abandonar os dogmas e entender que a defensa da patria ás veces pasa por decisións amargas pero indispensables para evitar o colapso definitivo.

Antes de sumarse ao coro de quen celebra a "caída" do modelo bolivariano, convén exercitar un pouco de conciencia crítica: entender a diferenza entre vender a soberanía e xestionar o posíbel no medio dunha guerra económica desoladora.

Invalidez xurídica: O pacto baixo coacción segundo o Dereito Internacional

Máis alá do debate político, voces do chavismo orixinal e referentes históricos como Elías Jaua introduciron un argumento xurídico de enorme calado: a nulidade de pleno dereito do acordo firmado por Delcy Rodríguez coas autoridades estadounidenses.

Apelando ao Artigo 52 da Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados (1969), sostense que calquera convenio pactado baixo a ameaza, a presión militar ou a coacción dunha potencia estranxeira carece de calquera validez legal dende a súa orixe:

O vicio do consentimento: En condicións de asimetría estrema, bloqueo e presenzas militares de presión, a vontade do Estado atópase viciada. Polo tanto, este pacto non só carece de lexitimidade democrática interna (ao carecer do aval das urnas e do Parlamento), senón que resulta juridicamente insostible ante o Dereito Internacional Publico e a Carta das Nacións Unidas.

Este argumento deixa unha espada de Damocles sobre as multinacionais e os actores financeiros: calquera goberno futuro lexitimamente constituído en Venezuela terá a cobertura legal internacional para declarar nulo este acordo e recuperar os recursos concedidos baixo coacción.

Na práctica, a Convención de Viena e a nulidade xurídica son ferramentas reservadas para o futuro, válidas para cando o escenario na Casa Branca mude e sexa posíbel renegociar un pacto abusivo. Polo momento, a Caracas non lle queda máis remedio que "nadar e gardar a roupa": ceder no terreo pragmático para gañar tempo e supervivencia, mentres mantén intacta a reserva legal para recuperar a soberanía cando o contexto xeopolítico o permita.

---

Venezuela e o Xogo Frío da Xeopolítica: Por que a Estados Unidos non lle Interesa un Cómputo Electoral Inmediato

Nas últimas semanas, a crise institucional de Venezuela deu un xiro definitivo. A combinación de movementos estratexicos —como o proceso de retirada da Corte Penal Internacional (CPI), o esgotamento dos prazos constitucionais de interinaxe e a xestión de emerxencias nacionais— deixou ao descuberto unha realidade indubidable: a consolidación dun goberno de facto que opera á marxe do calendario democrático.

Fronte a este escenario, a narrativa habitual suxire que as potencias occidentais, lideradas por Estados Unidos, deberían estar premendo de inmediato para a celebración de eleccións libres. Con todo, a realidade xeopolítica é moito máis cínica e pragmática: a Washington non lle interesa precipitar un cambio de poder nesta coyuntura.

Máis alá do discurso dos dereitos humanos e da democracia, cal é a verdadeira estratexia que se está a xogar no taboleiro caribeño?

---

O fin da fachada legal: Do interinato á dictadura de facto

O abandono das etiquetas temporais (como a figura de "encargada") non é un detalle menor. Ao cumprirse o límite máximo de 180 días previsto no Artigo 233 da Constitución venezolana sen a convocatoria de comicios presidenciais, a administración perdeu calquera marxe de lexitimidade de orixe.

A urxencia de controlar o relato interno, xunto á decisión defensiva de romper coa CPI para blindar a cúpula do poder fronte a investigacións por crímenes de lesa humanidade, confirma o paso definitivo cara a un exercicio do poder baseado unicamente na forza militar e no control institucional.

Aínda que os desastres naturais e os estados de excepción serven como xustificación loxística e política ante a opinión pública, legalmente non anulan as obrigas constitucionais. Con todo, este baleiro institucional é aproveitado por actores externos para recalibrar as súas estratexias.

Control interno e o mito bolivariano: A reorganización militar

No marco desta consolidación de facto, o control das armas resulta o factor verdadeiramente determinante. Neste sentido, o recentísimo anuncio oficial da vicepresidenta executiva, Delcy Rodríguez, ao confirmar novas designacións e ratificacións no Alto Mando da Fuerza Armada Nacional Bolivariana (FANB), encaixa á perfección neste deseño de poder defensivo.

A mensaxe institucional do goberno apela directamente á doutrina de orixe:

Discurso Oficial: "No marco do fortalecemento continuo da paz, a soberanía e a integridade territorial da Patria, a vicepresidenta executiva da República, Delcy Rodríguez, oficializou este venres novos nomeamentos e ratificacións no alto mando da Fuerza Armada Nacional Bolivariana (FANB). Esta medida ten como propósito fundamental optimizar a seguridade, a defensa estratéxica e a coordinación operativa nacional ante os desafíos xeopolíticos actuais e as presións externas.

Aliñada coas directrices do presidente constitucional e Comandante en Xefe Nicolás Maduro Moros, a decisión reafirma o papel da Unión Cívico-Militar como piar inquebrantábel da estabilidade democrática do país. Con estes axustes, a FANB consolida a súa capacidade de resposta e ratifica o seu compromiso histórico coa protección do pobo venezolano e a autodeterminación da nación."

Ao apelar á ideoloxía bolivariana orixinal e ao concepto de "Unión Cívico-Militar", a cúpula oficialista tenta lexitimar a reorganización do aparello militar non como un peche autoritario, senón como un acto de resistencia patriótica baseado nas raíces históricas de Simón Bolívar. Con todo, desde unha perspectiva analítica, estas purgas e axustes na FANB responden máis ben á necesidade de garantir o peche de filas interno e blindar a cúpula gobernamental ante calquera tipo de fisura defensiva.

A Realpolitik de Washington: A estabilidade por riba da democracia

Para a administración estadounidense, a prioridade nunca foi a pureza do calendario constitucional doutro país, senón a previsibilidade estratexica. Existen tres razóns fundamentais polas cales Estados Unidos prefire "conxelar" o escenario actual antes que forzar un cómputo electoral inmediato:

1. Evitar o caos e a volatilidade rexional: Un colapso repentino do poder en Caracas podería xerar un baleiro institucional incontrolable, disparando novos fluxos migratorios e desestabilizando a rexión.
2. Garantía do fluxo enerxético: Nun contexto global convulso, Washington precisa manter canles operativas e licencias petroleiras (como as mantidas con Chevron e outras multinacionais) que aseguren a estabilidade do mercado enerxético. Unha transición caótica paralizaría estas operacións.
3. Condicións desfavorables para a oposición: Desde a perspectiva norteamericana, unhas eleccións convocadas a présa baixo a estrutura actual só servirían para lexitimar ao réxime, xa que a oposición tradicional atópase fragmentada e sen capacidade de arbitraxe.

O "Caos Controlado" e a construción do escenario ideal

A estratexia de Estados Unidos non é de pasividade, senón de desgaste calculated. Ao etiquetar abertamente ao goberno venezolano como unha "dictadura de facto", Washington consegue varios obxectivos en paralelo:

• Erosión simultánea: O réxime esgócase baixo a presión do illamento internacional e as sancións, mentres que a oposición tradicional se desgasta ante a cidadanía pola súa incapacidade de xerar cambios reais.
• Marxe de manobra: O estigma da "dictadura" dálle a Estados Unidos a xustificación perfecta para conxelar activos, xestionar licencias de xeito discrecional e ter a última palabra na negociación.
• Moldeaxe do substituto: O verdadeiro obxectivo de Washington é gañar tempo ata poder construír ou validar unha "terceira vía" —un sector empresarial, disidente ou pragmático— que garanta unha transición aliñada cos seus intereses de seguridade, enerxía e control xeopolítico frente a potencias como China ou Rusia.

---

Un país atrapado na espera

Venezuela atópase hoxe na encrucillada entre a supervivencia autoritaria interna (sustentada na reorganización militar da FANB) e a enxeñaría xeopolítica externa. O goberno de facto afiánzase na forza e na retórica bolivariana ante a falta de alternativas, mentres a principal potencia rexional administra os tempos para que o froito caia por si só no momento exacto.

Mentres os cálculos de poder se desenvolven nos despachos de Caracas e Washington, a poboación enfróntase á dura realidade dun país sen calendario electoral á vista e cunha crise institucional que se volveu cotiá.

---

A MENTIRA COMO PROTOCOLO: FEIJÓO, O "FRAMING" DE VENEZUELA E O LABORATORIO DE GALIZA

Hai imaxes que, máis alá do que din, revelan o que ocultan. A recente escena de Alberto Núñez Feijóo xunto a María Corina Machado non é unha recepción oficial, nin un acto de solidariedade democrática. É, en esencia, un exercicio de prestidixitación política ao que os galegos e galegas levamos asistindo, con resignación e rabia, durante décadas. É o framing elevado á categoría de arte do engano.

Feijóo moveuse nese escenario cunha soltura ensaiada. Ao presentar a Machado coa pompa reservada a un "presidente autonómico" ou a un "alcalde dunha gran cidade", o líder do PP non estaba a recoñecer unha vitoria electoral (que en termos xurídicos e internacionais non existía nese momento), senón que estaba a fabricar unha realidade paralela. É a vella táctica do Partido Popular: se os feitos non se axustan ao teu relato, inventa un novo marco onde os feitos sexan irrelevantes.

O laboratorio da postverdade: de Caracas ao Hórreo

Para entender este movemento en Madrid, cómpre viaxar á nosa propia terra. Feijóo non aprendeu a manipular a realidade onte; fíxoo durante lustros dende San Caetano. En Galiza, o PP perfeccionou a arte de utilizar a "oitava provincia" —a nosa diáspora— como un cortello electoral privado.

A estratexia que hoxe aplica con Venezuela é a mesma que sufrimos nós:

• A submisión das institucións ao partido: Converter a Xunta (ou agora a representación do Estado) nunha oficina de propaganda.
• O uso do medo: Axitar a pantasma do "chavismo" ou do "comunismo" para tapar as vergoñas propias, dende o desmantelamento da nosa sanidade e a educación pública ata o expolio dos nosos recursos ou a asfixia do noso sector primario.

Nesta crónica dunha mentira anunciada, a figura de Machado é só unha peza máis no taboleiro. Feijóo fala de "lexitimidade moral" porque a legal non lle serve para o seu propósito de desgaste interno contra o goberno de Pedro Sánchez. É a mesma "moralidade" coa que o PP xestionou durante anos o voto CERA, ese sistema opaco onde as sacas de votos procedentes de América semellaban máis un milagre fátimo que un exercicio democrático limpo.

A emigración como moeda de cambio

O que máis fire nesta posta en escena é a falta de respecto pola propia comunidade galega en Venezuela. Milleiros de familias galegas que sofren a crise no país caribeño son utilizadas como figurantes nun anuncio publicitario. O PP non busca solucións para os nosos emigrantes; busca titulares que rendan votos en Madrid ou en Santiago.

Ao "coroar" a Machado nun despacho, Feijóo intenta herdar ese papel de "salvador" que xa exercía Fraga coas súas xiras transatlánticas, onde as axudas asistenciais ían da man da papeleta do partido. É o caciquismo 2.0, sofisticado, televisado e, por suposto, baleiro de calquera ética nacionalista ou soberanista.

Conclusión: O espello do noso propio baleiro

Ver a Feijóo nese vídeo é como ver un vello truco de maxia que xa non abrai ninguén en Galiza. O seu framing é o reflexo dun político que, ao non ter un proxecto de país real —nin para Galiza nin para o Estado—, ten que importar conflitos e fabricar presidentes de cartón pedra.

Como nacionalista, esta escena lémbrame que a nosa loita tamén consiste en desmontar estes decorados. Galiza non pode seguir sendo o laboratorio onde se ensaian as mentiras que despois asolagan o debate político internacional. A dignidade dun pobo, xa sexa o galego ou o venezolano, non se defende nunha rolda de prensa manipulada; deféndese respectando a verdade e a soberanía, algo que Feijóo, na súa ansia de poder, parece ter esquecido hai moito tempo.

Vídeo da intervención de Feijóo e Corina Machado:

VENEZUELA: A DIGNIDADE SOCIAL BAIXO O ASEDIO DUN CAPITAL CRIMINAL

Escribo estas liñas coa tinta aínda fresca da vergoña allea. Estamos en febreiro de 2026 e, se algo quedou claro tras os sucesos do mes pasado, é que a vella Europa e o seu "irmán maior" do norte decidiron tirar ao lixo calquera manual de Dereito Internacional. O que a prensa de Madrid e os telexornais nos venden como unha "operación audaz" para "restaurar a orde" en Venezuela non ten outro nome que o de secuestro. Piratería de Estado. Gangsterismo xeopolítico.

O secuestro do presidente Nicolás Maduro en xaneiro non foi un acto de xustiza; foi a confesión de impotencia dun imperio en decadencia.

Durante máis de dúas décadas, Washington e as elites occidentais intentaron de todo: golpes de estado clásicos (2002), "gobernos interinos" de fantasía que ninguén votou, bloqueos navais e o roubo descarado de activos como CITGO ou o ouro depositado en Londres. Nada funcionou. O chavismo, con todos os seus erros e acertos, demostrou ter unhas raíces moito máis profundas do que os analistas de despacho en Bruxelas son capaces de entender.

Porque o erro de cálculo, esa cegueira soberbia de Occidente, radica en pensar que a Revolución Bolivariana é un só home. Cando os comandos mercenarios levaron a Maduro, esperaban o colapso inmediato, a desbandada do Exército e o aplauso do pobo. Que atoparon? Atoparon un muro.

Atoparon a Unión Cívico-Militar máis cohesionada que nunca. Atoparon ás Comunas organizando a distribución de alimentos para evitar o caos que a CIA desexaba. Atoparon, en definitiva, a dignidade dun pobo que non esquece quen lles deu visibilidade cando eran invisibles. Porque a historia do chavismo non é a historia dun "réxime", como lles gusta repetir; é a historia da redistribución da renda petroleira, da Misión Barrio Adentro levando médicos onde antes só había esquecemento, e da alfabetización de millóns de persoas. Iso xera lealdade, e a lealdade non se destrúe cun secuestro exprés.

Dende aquí, dende esta Europa que se enche a boca falando de Dereitos Humanos mentres aplaude barbaries, a hipocrisía faise irrespirable. Como podemos mirar á cara ao Sur Global cando validamos que un país poida enviar tropas encubertas para extraer a un xefe de Estado estranxeiro só porque non se somete aos seus ditados económicos?

O que aconteceu en xaneiro de 2026 é un aviso a navegantes. Pero o tiro saíulles pola culata. Lonxe de illar a Venezuela, a agresión activou os resortes do novo mundo multipolar. A resposta de Rusia e China foi contundente: non haberá un novo Libia no Caribe. As potencias emerxentes entenderon que defender a soberanía de Caracas é defenderse a si mesmas.

A máscara caeu definitivamente. Xa non hai "sancións"; hai guerra aberta. Pero mentres os falcóns de Washington celebran a súa vitoria pírrica, Venezuela segue en pé, operando baixo un liderado colectivo e demostrando unha madurez política que xa quixeramos para moitas das nosas democracias liberais.

Creron que roubando a cabeza matarían o corpo, pero esqueceron que o corpo é o pobo. E ao pobo, señores imperialistas, non o poden secuestrar