A quen lle dá vergoña axudar á persoas que fuxen da miseria? Contra a barbarie moral no reino de España

Unha pantasma mesquiña e perigosa reaparece periodicamente no debate público: a idea de que acoller e protexer a un menor inmigrante é un "desperdicio de recursos" que debera reservarse exclusivamente para a "propia raza". Este discurso, alimentado polo medo e polo descoñecemento, non só pretende destruír a empatía máis básica, senón que ataca directamente a quen decide exercer a solidariedade humana cos máis vulnerábeis.

É hora de dicilo con claridade e sen mornuras: a solidariedade non se mide pola orixe, o rumbo do sangue nin a cor do pasaporte. Cando un neno fuxe do inferno, a única resposta ética posíbel é o acollemento.

A falla de memoria e a responsabilidade de Occidente

Ninguén cruza o océano nunha embarcación precaria nin arrisca a vida por mero capricho. Os menores que chegan ás nosas costas non son "invasores"; son vítimas directas dun sistema global desigual.

• O impacto do espolio: Moitas das rexións das que fuxen sofren as consecuencias históricas e actuais da explotación de recursos por parte das potencias occidentais, a desestabilización política e o cambio climático.
• Redes de tráfico humano: Fuxen, ademais, da urda mesquiña de mafias de tráfico de persoas que se lucran coa desesperación.
• Infancia desprotexida: Trátase de nenos e nenas que viaxan sós, sen contorno familiar, expostos á violencia e á explotación ao longo de miles de quilómetros.

Culpar a quen fuxe do desastre, ou sinalar a quen lles ofrece refuxio, é dunha cegueira histórica e moral absoluta.

A trampa da "raza" e a falsa solidariedade exclusiva

O concepto de protexer só "á raza" ou "aos nosos" é unha falacia perversa. A solidariedade non é un xogo de suma cero no que axudar a un menor estranxeiro lle resta dereitos a un cidadán local.

"A verdadeira calidade ética dunha sociedade non se mide por como protexe aos seus privilexiados, senón por como trata aos máis desamparados, sexan de onde sexan."

Reducir o apoio social a un criterio de sangue ou nacionalidade é un retroceso cara a épocas escuras que a humanidade xa debería ter superadas. Quen sente "vergoña" de que se axude a un neno migrante demostra unha profunda pobreza moral, non unha actitude patriótica. O verdadeiro patriotismo constrúese sobre a xustiza, a dignidade e o respecto polos Dereitos Humanos, non sobre o odiar ao veciño.

Defender a quen axuda: A solidariedade como identidade

Axudar ao que o precisa non é un acto de inxenuidade; é a base fundamental sobre a que se sostén calquera civilización digna. Atacar ás persoas, colectivos e institucións que traballan día a día para dar un futuro a estes menores é un intento de criminalizar o mellor do ser humano: a empatía.

• A empatía é universal: Non entende de fronteiras administrativas nin de liñas trazadas nun mapa.
• A infancia é sagrada: Un menor é, antes de calquera outra etiqueta, un neno con dereito á protección, á educación e a unha vida digna.
• O odio degrada á sociedade: Deixarse levar por discursos xenófobos non resolve ningún problema real, só fractura a convivencia e espalla a mesquindade.

Acollendo a quen fuxe da miseria e do perigo non estamos "tirando" nada; estamos salvando vidas e preservando a nosa propia humanidade. Quen axuda a un menor sen importar a súa orixe non ten de que avergoñarse. A verdadeira vergoña reside naqueles que, desde a comodidade e o prexuízo, miran cara a outro lado e pretenden facer do odio a súa bandeira.

A solidariedade non é unha concesión: é a identidade indispensábel de calquera persoa e sociedade que se pretenda xusta.

A MENTIRA COMO PROTOCOLO: FEIJÓO, O "FRAMING" DE VENEZUELA E O LABORATORIO DE GALIZA

Hai imaxes que, máis alá do que din, revelan o que ocultan. A recente escena de Alberto Núñez Feijóo xunto a María Corina Machado non é unha recepción oficial, nin un acto de solidariedade democrática. É, en esencia, un exercicio de prestidixitación política ao que os galegos e galegas levamos asistindo, con resignación e rabia, durante décadas. É o framing elevado á categoría de arte do engano.

Feijóo moveuse nese escenario cunha soltura ensaiada. Ao presentar a Machado coa pompa reservada a un "presidente autonómico" ou a un "alcalde dunha gran cidade", o líder do PP non estaba a recoñecer unha vitoria electoral (que en termos xurídicos e internacionais non existía nese momento), senón que estaba a fabricar unha realidade paralela. É a vella táctica do Partido Popular: se os feitos non se axustan ao teu relato, inventa un novo marco onde os feitos sexan irrelevantes.

O laboratorio da postverdade: de Caracas ao Hórreo

Para entender este movemento en Madrid, cómpre viaxar á nosa propia terra. Feijóo non aprendeu a manipular a realidade onte; fíxoo durante lustros dende San Caetano. En Galiza, o PP perfeccionou a arte de utilizar a "oitava provincia" —a nosa diáspora— como un cortello electoral privado.

A estratexia que hoxe aplica con Venezuela é a mesma que sufrimos nós:

• A submisión das institucións ao partido: Converter a Xunta (ou agora a representación do Estado) nunha oficina de propaganda.
• O uso do medo: Axitar a pantasma do "chavismo" ou do "comunismo" para tapar as vergoñas propias, dende o desmantelamento da nosa sanidade e a educación pública ata o expolio dos nosos recursos ou a asfixia do noso sector primario.

Nesta crónica dunha mentira anunciada, a figura de Machado é só unha peza máis no taboleiro. Feijóo fala de "lexitimidade moral" porque a legal non lle serve para o seu propósito de desgaste interno contra o goberno de Pedro Sánchez. É a mesma "moralidade" coa que o PP xestionou durante anos o voto CERA, ese sistema opaco onde as sacas de votos procedentes de América semellaban máis un milagre fátimo que un exercicio democrático limpo.

A emigración como moeda de cambio

O que máis fire nesta posta en escena é a falta de respecto pola propia comunidade galega en Venezuela. Milleiros de familias galegas que sofren a crise no país caribeño son utilizadas como figurantes nun anuncio publicitario. O PP non busca solucións para os nosos emigrantes; busca titulares que rendan votos en Madrid ou en Santiago.

Ao "coroar" a Machado nun despacho, Feijóo intenta herdar ese papel de "salvador" que xa exercía Fraga coas súas xiras transatlánticas, onde as axudas asistenciais ían da man da papeleta do partido. É o caciquismo 2.0, sofisticado, televisado e, por suposto, baleiro de calquera ética nacionalista ou soberanista.

Conclusión: O espello do noso propio baleiro

Ver a Feijóo nese vídeo é como ver un vello truco de maxia que xa non abrai ninguén en Galiza. O seu framing é o reflexo dun político que, ao non ter un proxecto de país real —nin para Galiza nin para o Estado—, ten que importar conflitos e fabricar presidentes de cartón pedra.

Como nacionalista, esta escena lémbrame que a nosa loita tamén consiste en desmontar estes decorados. Galiza non pode seguir sendo o laboratorio onde se ensaian as mentiras que despois asolagan o debate político internacional. A dignidade dun pobo, xa sexa o galego ou o venezolano, non se defende nunha rolda de prensa manipulada; deféndese respectando a verdade e a soberanía, algo que Feijóo, na súa ansia de poder, parece ter esquecido hai moito tempo.

Vídeo da intervención de Feijóo e Corina Machado:

VENEZUELA: A DIGNIDADE SOCIAL BAIXO O ASEDIO DUN CAPITAL CRIMINAL

Escribo estas liñas coa tinta aínda fresca da vergoña allea. Estamos en febreiro de 2026 e, se algo quedou claro tras os sucesos do mes pasado, é que a vella Europa e o seu "irmán maior" do norte decidiron tirar ao lixo calquera manual de Dereito Internacional. O que a prensa de Madrid e os telexornais nos venden como unha "operación audaz" para "restaurar a orde" en Venezuela non ten outro nome que o de secuestro. Piratería de Estado. Gangsterismo xeopolítico.

O secuestro do presidente Nicolás Maduro en xaneiro non foi un acto de xustiza; foi a confesión de impotencia dun imperio en decadencia.

Durante máis de dúas décadas, Washington e as elites occidentais intentaron de todo: golpes de estado clásicos (2002), "gobernos interinos" de fantasía que ninguén votou, bloqueos navais e o roubo descarado de activos como CITGO ou o ouro depositado en Londres. Nada funcionou. O chavismo, con todos os seus erros e acertos, demostrou ter unhas raíces moito máis profundas do que os analistas de despacho en Bruxelas son capaces de entender.

Porque o erro de cálculo, esa cegueira soberbia de Occidente, radica en pensar que a Revolución Bolivariana é un só home. Cando os comandos mercenarios levaron a Maduro, esperaban o colapso inmediato, a desbandada do Exército e o aplauso do pobo. Que atoparon? Atoparon un muro.

Atoparon a Unión Cívico-Militar máis cohesionada que nunca. Atoparon ás Comunas organizando a distribución de alimentos para evitar o caos que a CIA desexaba. Atoparon, en definitiva, a dignidade dun pobo que non esquece quen lles deu visibilidade cando eran invisibles. Porque a historia do chavismo non é a historia dun "réxime", como lles gusta repetir; é a historia da redistribución da renda petroleira, da Misión Barrio Adentro levando médicos onde antes só había esquecemento, e da alfabetización de millóns de persoas. Iso xera lealdade, e a lealdade non se destrúe cun secuestro exprés.

Dende aquí, dende esta Europa que se enche a boca falando de Dereitos Humanos mentres aplaude barbaries, a hipocrisía faise irrespirable. Como podemos mirar á cara ao Sur Global cando validamos que un país poida enviar tropas encubertas para extraer a un xefe de Estado estranxeiro só porque non se somete aos seus ditados económicos?

O que aconteceu en xaneiro de 2026 é un aviso a navegantes. Pero o tiro saíulles pola culata. Lonxe de illar a Venezuela, a agresión activou os resortes do novo mundo multipolar. A resposta de Rusia e China foi contundente: non haberá un novo Libia no Caribe. As potencias emerxentes entenderon que defender a soberanía de Caracas é defenderse a si mesmas.

A máscara caeu definitivamente. Xa non hai "sancións"; hai guerra aberta. Pero mentres os falcóns de Washington celebran a súa vitoria pírrica, Venezuela segue en pé, operando baixo un liderado colectivo e demostrando unha madurez política que xa quixeramos para moitas das nosas democracias liberais.

Creron que roubando a cabeza matarían o corpo, pero esqueceron que o corpo é o pobo. E ao pobo, señores imperialistas, non o poden secuestrar