A MENTIRA COMO PROTOCOLO: FEIJÓO, O "FRAMING" DE VENEZUELA E O LABORATORIO DE GALIZA

Hai imaxes que, máis alá do que din, revelan o que ocultan. A recente escena de Alberto Núñez Feijóo xunto a María Corina Machado non é unha recepción oficial, nin un acto de solidariedade democrática. É, en esencia, un exercicio de prestidixitación política ao que os galegos e galegas levamos asistindo, con resignación e rabia, durante décadas. É o framing elevado á categoría de arte do engano.

Feijóo moveuse nese escenario cunha soltura ensaiada. Ao presentar a Machado coa pompa reservada a un "presidente autonómico" ou a un "alcalde dunha gran cidade", o líder do PP non estaba a recoñecer unha vitoria electoral (que en termos xurídicos e internacionais non existía nese momento), senón que estaba a fabricar unha realidade paralela. É a vella táctica do Partido Popular: se os feitos non se axustan ao teu relato, inventa un novo marco onde os feitos sexan irrelevantes.

O laboratorio da postverdade: de Caracas ao Hórreo

Para entender este movemento en Madrid, cómpre viaxar á nosa propia terra. Feijóo non aprendeu a manipular a realidade onte; fíxoo durante lustros dende San Caetano. En Galiza, o PP perfeccionou a arte de utilizar a "oitava provincia" —a nosa diáspora— como un cortello electoral privado.

A estratexia que hoxe aplica con Venezuela é a mesma que sufrimos nós:

• A submisión das institucións ao partido: Converter a Xunta (ou agora a representación do Estado) nunha oficina de propaganda.
• O uso do medo: Axitar a pantasma do "chavismo" ou do "comunismo" para tapar as vergoñas propias, dende o desmantelamento da nosa sanidade e a educación pública ata o expolio dos nosos recursos ou a asfixia do noso sector primario.

Nesta crónica dunha mentira anunciada, a figura de Machado é só unha peza máis no taboleiro. Feijóo fala de "lexitimidade moral" porque a legal non lle serve para o seu propósito de desgaste interno contra o goberno de Pedro Sánchez. É a mesma "moralidade" coa que o PP xestionou durante anos o voto CERA, ese sistema opaco onde as sacas de votos procedentes de América semellaban máis un milagre fátimo que un exercicio democrático limpo.

A emigración como moeda de cambio

O que máis fire nesta posta en escena é a falta de respecto pola propia comunidade galega en Venezuela. Milleiros de familias galegas que sofren a crise no país caribeño son utilizadas como figurantes nun anuncio publicitario. O PP non busca solucións para os nosos emigrantes; busca titulares que rendan votos en Madrid ou en Santiago.

Ao "coroar" a Machado nun despacho, Feijóo intenta herdar ese papel de "salvador" que xa exercía Fraga coas súas xiras transatlánticas, onde as axudas asistenciais ían da man da papeleta do partido. É o caciquismo 2.0, sofisticado, televisado e, por suposto, baleiro de calquera ética nacionalista ou soberanista.

Conclusión: O espello do noso propio baleiro

Ver a Feijóo nese vídeo é como ver un vello truco de maxia que xa non abrai ninguén en Galiza. O seu framing é o reflexo dun político que, ao non ter un proxecto de país real —nin para Galiza nin para o Estado—, ten que importar conflitos e fabricar presidentes de cartón pedra.

Como nacionalista, esta escena lémbrame que a nosa loita tamén consiste en desmontar estes decorados. Galiza non pode seguir sendo o laboratorio onde se ensaian as mentiras que despois asolagan o debate político internacional. A dignidade dun pobo, xa sexa o galego ou o venezolano, non se defende nunha rolda de prensa manipulada; deféndese respectando a verdade e a soberanía, algo que Feijóo, na súa ansia de poder, parece ter esquecido hai moito tempo.

Vídeo da intervención de Feijóo e Corina Machado:

A GALICIA ANESTESIADA: A ESTRATEXIA DO PPDEG PARA A SUBORDINACIÓN DO PAÍS

Desde a consolidación do proxecto iniciado por Manuel Fraga e refinado por Alberto Núñez Feijóo e Alfonso Rueda, o Partido Popular de Galicia (PPdeG) perfeccionou un modelo de gobernanza que funciona como un mecanismo de anulación política, económica e cultural. Baixo unha aparencia de estabilidade e "galeguismo morno", desenvólvese unha estratexia sistemática para desactivar a Galiza como suxeito con capacidade de decisión, converténdoa nunha periferia dependente e sen voz propia no concerto internacional.

1. O "Rexionalismo Ben Entendido" como Límite á Soberanía

O PPdeG utiliza o que moitos analistas denominan "etnoterritorialismo": búscase que o cidadán se sinta galego emotivo pero español politicamente. Esta fórmula permite ao partido actuar como un verdugo das aspiracións nacionais, bloqueando calquera reforma estatutaria que vise ampliar o teito competencial cara a un modelo de nación recoñecida.

Mentres a Carta das Nacións Unidas, no seu Artigo 1.2, recoñece o dereito de libre determinación dos pobos, a gobernanza do PP sitúa a Galiza como unha "rexión administrativa" supeditada ás decisións de Madrid. Esta subordinación política impide que Galiza actúe como o suxeito soberano que a súa historia e identidade lle outorgan.

2. A Desarticulación da Identidade: Lingua e Cultura

Un pobo sen lingua propia é un pobo máis fácil de asimilar. A política lingüística do PP foi o motor dunha desgaleguización programada. A través do chamado "Decreto do Plurilingüismo", expulsouse o galego das materias científicas e tecnolóxicas, relegándoo a un plano folclórico e simbólico. Ao romper a transmisión xeracional do idioma, o PPdeG debilita o principal elemento de diferenciación internacional de Galiza, facilitando a súa disolución dentro dun marco estatal homoxéneo.

3. O Modelo Extractivo: Galicia como "Colonia Enerxética"

A emancipación dun pobo require o control sobre os seus recursos. Porén, o modelo económico do PP fomenta unha Galicia que exporta materia prima e enerxía mentres importa dependencia:

• O espolio eólico: Proliferan parques en mans de multinacionais sen que o beneficio reverta no tecido industrial galego nin na factura da luz dos seus cidadáns.
• Desindustrialización e Exilio: A falta de políticas que fomenten un tecido produtivo propio provoca a "sangría" demográfica. Galicia educa a miles de mozos con fondos públicos para que logo exporten o seu talento a Madrid ou Alemaña, deixando atrás unha sociedade envellecida e con menos pulo para esixir soberanía.

4. A Invisibilización de Galiza como Nación

A afirmación de Galiza como Nación non é un desexo sentimental, senón unha realidade obxectiva baseada nunha historia de soberanía (desde o Gallaecia Regnum ata a Xunta Suprema). O PPdeG traballa para "provincializar" a autonomía, reducindo o país a unha sucursal administrativa. Ao facelo:

• Elimina a necesidade dunha facenda propia ou representación directa en Bruxelas.
• Subordina o interese xeral de Galiza aos intereses das elites económicas da capital do Reino de España.
• Substitúe o orgullo político —a capacidade de mando— por un orgullo cordial e inofensivo, baseado en festas e gastronomía.

A Esperanza da Vía Galega

A pesares desta estratexia de anulación, o dereito internacional ofrece un marco de posibilidades que Galiza aínda pode explorar. A esperanza dunha Galiza rica e emancipada reside en transformar a conciencia de nación nun proxecto de poder real.

A "vía galega" cara á emancipación debe pasar necesariamente por recuperar o control dos sectores estratéxicos (enerxía, mar e terra), blindar o idioma como ferramenta de cohesión e construír un modelo de soberanía económica que transforme a nosa riqueza natural en benestar social. O futuro de Galiza non pasa por pedir permiso, senón por exercer o dereito de libre determinación para que esta nación, unha das máis antigas do continente, recupere o seu espazo na mesa da historia, sen tutelas nin verdugos do Reino de España.