Abandono rural en Dozón: O gozo do postureo fronte á realidade asfixiante das nosas aldeas

Dozón é un municipio de forte tradición gandeira e agrícola, onde o rural non é unha mera paisaxe de postal, senón un motor económico vivo e un medio de vida diario. Con todo, quen habitamos e traballamos nas súas aldeas atopámonos cunha realidade tan frustrante como alarmante: o goberno municipal do PP leva arrastrando dende o comezo do seu mandato unha absoluta desatención cara aos camiños rurais, arterias esenciais para o tránsito cara ás parcelas, leiras e prados.

Unha realidade insostible nos camiños rurais

A pesar das reiteradas demandas presentadas polo BNG en Dozón e dos innumerables escritos veciñais rexistrados solicitando labores urxentes de desbroce e limpeza, a resposta do executivo local con Adolfo Campos brilla pola súa ausencia. Os accesos aos núcleos de poboación están a sufrir un proceso de peche vexetal acelerado. Silvas, toxos e árbores caídas invaden a plataforma dos camiños, dificultando seriamente a circulación de maquinaria agrícola de gran tonelaxe —como remolques, cisternas ou tractores— imprescindible para a carga gandeira e o traballo diario das explotacións.

Estado actual dun dos camiños rurais de Dozón: intransitable, invadido pola maleza e con obstáculos caídos sen limpeza nin mantemento municipal (05/09/2026).

Postureo institucional fronte á utilidade pública

A indignación veciñal medra cando se contrasta esta desidia absoluta nas aldeas coa estratexia de propaganda e fachada que practica o alcalde Aldolfo Campos. Nestes mesmos días, mentres os camiños das parroquias continúan intransitables e colapsados pola vexetación, o goberno local desprega un operativo de desbroces manuais con varios operarios a pé de rúa xusto no polígono industrial, na marxe da estrada nacional N-525.

Non se trata dunha labor de interese xeral para os veciños que cada día se xogan o tipo e o tempo nas pistas agrícolas; trátase dunha clara operación de "postureo" político. Prefírese destinar recursos e esforzos a lavar a imaxe turística e visual alí onde se ve dende o coche oficial ou dende a principal vía de comunicación, mentres se lle dá as costas descaradamente ás necesidades reais e rutineiras da xente do rural.

"Non ten vergoña, dalles igual. Mentres os veciños e gandeiros sofren para acceder ás súas fincas por camiños convertidos en selvas intransitables, o goberno municipal só busca a foto rápida e o lucimento estéril á beira da N-525."

Exixencia de rectificación e servizos reais

A situación actual demostra unha carencia total de empatía e de modelo de xestión municipal. A veciñanza de Dozón e os profesionais do sector gandeiro non poden seguir soportando este agravio comparativo. O mantemento e limpeza das vías de comunicación rural non son un capricho nin un favor que se fai en época electoral: son unha obriga legal e básica dun concello que di apostar polo seu territorio.

Dende este espazo exiximos ao alcalde e ao seu equipo de goberno que deixen o paripé, que abandonen o postureo do polígono da N-525 e que movan de inmediato os medios mecánicos e humanos cara ás aldeas e camiños rurais onde realmente fai falta traballar. Dozón necesita menos fachada e moita máis xestión útil.

Artigo de opinión elaborado para a divulgación pública e a defensa do rural galego. Documentado sobre a situación das infraestruturas locais en Dozón.

A terra duns poucos e o silencio cómplice: o escándalo da residencia de Dozón

Hai batallas que se perden antes de empezar, pero outras nin sequera se chegan a librar porque quen debería estar no trincheiro optou por deitarse a durmir. A recente adxudicación do contrato de concesión para a redacción, construción e explotación da residencia de maiores e centro de día —un proxecto multimillonario financiado con fondos europeos NextGenerationEU— destapa unha realidade desoladora para o noso concello. Non estamos a falar só dunha obra faraónica de máis de 54 millóns de euros de valor estimado, senón dunha oportunidade histórica dilapidada pola incompetencia do goberno local e pola indolencia dunha oposición que no ámbito municipal non estivo á altura cando tocaba.

Dende o BNG temos que falar claro, asumindo tamén a autocrítica necesaria alí onde non se chegou a tempo. O alcalde, Adolfo Campos Vázquez, volveu amosar o seu talante caciquil e de costas ao pobo, tramitando todo este proceso por un procedemento negociado sen publicidade logo de que o concurso inicial quedase deserto. O resultado é un prego feito á medida da adxudicataria, Coviastec S.L., que non recolle nin unha soa cláusula de reserva de prazas para os veciños e veciñas emprazados neste municipio. Nun concello con menos de mil habitantes, construír un xeriátrico con fondos públicos que non garante o acceso aos nosos maiores é unha estafa social. Significa condenar os nosos pais e avós ao "éxodo forzoso" cara a outras comarcas mentres o centro se enche de xente de fóra, deixando aos nosos maiores —maioritariamente con pensións agrarias de miséria— sen posibilidade ningunha de pagar tarifas que acadan os 2.400 euros mensuais.

Cómpre ser xustos e recoñecer que a organización nacionalista si deu a cara alí onde tivo marxe de actuación; a nosa deputada no Parlamento galego levou o asunto á Cámara, rexistrando iniciativas e denunciando as políticas caciquis do Partido Popular que afogan o rural. Mais ese traballo na Bretema autonómica chocou de cheo contra a realidade local e a falta dun contrapeso axeitado no concello. A corporación municipal quedou nunha absoluta deixadez: nin se alertou a veciñanza cando había marxe real para corrixir o rumbo, nin se presentaron alegacións a tempo, nin se fiscalizaron uns pregos que deixan indefensa a nosa xente. Mentres un veciño tivo que acudir en solitario a reclamar á Valedora do Pobo —atopándose co muro do silencio e a desatención das administracións—, a representación local optou pola pasividade.

Esta non é a política pola que loitamos os nacionalistas. O BNG naceu para estar coa xente, para defender o rural das garras da especulación e do abandono institucional. A denuncia no Parlamento demostra o noso compromiso, pero no ámbito local non podemos permitirlle a ninguén mirar para outro lado. É hora de esixir responsabilidades, de deixar os personalismos na casa e de recuperar un nacionalismo útil que estea na rúa e nas institucións defendendo cada dereito que nos queren roubar. Dozón non se pode vender ao mellor postor.

A MENTIRA COMO PROTOCOLO: FEIJÓO, O "FRAMING" DE VENEZUELA E O LABORATORIO DE GALIZA

Hai imaxes que, máis alá do que din, revelan o que ocultan. A recente escena de Alberto Núñez Feijóo xunto a María Corina Machado non é unha recepción oficial, nin un acto de solidariedade democrática. É, en esencia, un exercicio de prestidixitación política ao que os galegos e galegas levamos asistindo, con resignación e rabia, durante décadas. É o framing elevado á categoría de arte do engano.

Feijóo moveuse nese escenario cunha soltura ensaiada. Ao presentar a Machado coa pompa reservada a un "presidente autonómico" ou a un "alcalde dunha gran cidade", o líder do PP non estaba a recoñecer unha vitoria electoral (que en termos xurídicos e internacionais non existía nese momento), senón que estaba a fabricar unha realidade paralela. É a vella táctica do Partido Popular: se os feitos non se axustan ao teu relato, inventa un novo marco onde os feitos sexan irrelevantes.

O laboratorio da postverdade: de Caracas ao Hórreo

Para entender este movemento en Madrid, cómpre viaxar á nosa propia terra. Feijóo non aprendeu a manipular a realidade onte; fíxoo durante lustros dende San Caetano. En Galiza, o PP perfeccionou a arte de utilizar a "oitava provincia" —a nosa diáspora— como un cortello electoral privado.

A estratexia que hoxe aplica con Venezuela é a mesma que sufrimos nós:

• A submisión das institucións ao partido: Converter a Xunta (ou agora a representación do Estado) nunha oficina de propaganda.
• O uso do medo: Axitar a pantasma do "chavismo" ou do "comunismo" para tapar as vergoñas propias, dende o desmantelamento da nosa sanidade e a educación pública ata o expolio dos nosos recursos ou a asfixia do noso sector primario.

Nesta crónica dunha mentira anunciada, a figura de Machado é só unha peza máis no taboleiro. Feijóo fala de "lexitimidade moral" porque a legal non lle serve para o seu propósito de desgaste interno contra o goberno de Pedro Sánchez. É a mesma "moralidade" coa que o PP xestionou durante anos o voto CERA, ese sistema opaco onde as sacas de votos procedentes de América semellaban máis un milagre fátimo que un exercicio democrático limpo.

A emigración como moeda de cambio

O que máis fire nesta posta en escena é a falta de respecto pola propia comunidade galega en Venezuela. Milleiros de familias galegas que sofren a crise no país caribeño son utilizadas como figurantes nun anuncio publicitario. O PP non busca solucións para os nosos emigrantes; busca titulares que rendan votos en Madrid ou en Santiago.

Ao "coroar" a Machado nun despacho, Feijóo intenta herdar ese papel de "salvador" que xa exercía Fraga coas súas xiras transatlánticas, onde as axudas asistenciais ían da man da papeleta do partido. É o caciquismo 2.0, sofisticado, televisado e, por suposto, baleiro de calquera ética nacionalista ou soberanista.

Conclusión: O espello do noso propio baleiro

Ver a Feijóo nese vídeo é como ver un vello truco de maxia que xa non abrai ninguén en Galiza. O seu framing é o reflexo dun político que, ao non ter un proxecto de país real —nin para Galiza nin para o Estado—, ten que importar conflitos e fabricar presidentes de cartón pedra.

Como nacionalista, esta escena lémbrame que a nosa loita tamén consiste en desmontar estes decorados. Galiza non pode seguir sendo o laboratorio onde se ensaian as mentiras que despois asolagan o debate político internacional. A dignidade dun pobo, xa sexa o galego ou o venezolano, non se defende nunha rolda de prensa manipulada; deféndese respectando a verdade e a soberanía, algo que Feijóo, na súa ansia de poder, parece ter esquecido hai moito tempo.

Vídeo da intervención de Feijóo e Corina Machado:

DOZÓN: UN BALEIRO ECOLÓXICO NO CORAZÓN DA GALIZA

É desolador, aínda que pouco sorprendente, comprobar como o Concello de Dozón segue a ser unha sorte de "illa en branco" no mapa da protección ambiental galega. Mentres os concellos veciños da comarca de Deza e de Tabeirós-Terra de Montes avanzan na consolidación de espazos protexidos, Dozón semella ancorado nunha parálise institucional que ignora o seu maior patrimonio: a terra.

A xestión do goberno local do PP en Dozón non é só pasiva; é ecoloxicamente irresponsable. O feito de carecer de hectáreas incluídas na Rede Natura 2000 non é unha medalla de "liberdade para o desenvolvemento", como algúns queren vender, senón un síntoma de falta de ambición e de visión de futuro.

A desidia como estratexia

O goberno local parece entender a protección do territorio como un estorbo para o urbanismo á carta ou para unha xestión forestal puramente extractiva. Esta falta de figuras de protección implica:

• Perda de financiamento: Ao non formar parte da Rede Natura ou non ter espazos naturais de interese local (ENIL), o concello queda fóra de numerosas axudas europeas e autonómicas destinadas á conservación e ao turismo sostible.

• Desprotección ante o industrialismo: Sen un plan de protección serio, o territorio queda máis exposto á fragmentación e a proxectos que non respectan a biodiversidade autóctona.

• Abandono do patrimonio invisible: Dozón ten brañas, cursos fluviais e carballeiras que merecen un status legal que as poña en valor. Negarlles a protección é condenalas ao esquecemento e á degradación.

É hora de que o PP de Dozón deixe de mirar para outro lado e entenda que conservar non é prohibir, senón asegurar que as vindeiras xeracións teñan un concello vivo e non un ermo de eucaliptos e formigón.

Cara un Dozón verde: propostas de cambio.

Para reverter esta situación, non abonda coa crítica; cómpre unha folla de ruta clara que poña a Dozón no mapa da sostibilidade. Aquí propomos tres eixes de actuación urxentes:

1. Creación de Espazos Naturais de Interese Local (ENIL)

O Concello debe identificar zonas de alto valor ecolóxico (como as ribeiras dos seus ríos ou zonas de monte alto con biodiversidade singular) e solicitar á Xunta a súa declaración como ENIL. Isto permitiría:

• Xestionar o territorio con fondos específicos.

• Crear rutas de sendeirismo homologadas que atraian un turismo respectuoso.

2. Impulso para a ampliación da Rede Natura

Dozón debería liderar unha solicitude técnica para que os seus ecosistemas máis valiosos sexan considerados na próxima revisión da Rede Natura 2000 en Galiza. Isto non só protexe a fauna e flora, senón que outorga unha marca de calidade aos produtos agroalimentarios do concello.

3. Planificación Forestal e Bioeconomía

Substituír a política do "todo vale" por unha ordenación do territorio que:

• Promova as especies autóctonas: Incentivos para que os comuneiros planten frondosas en lugar de especies pirófitas.

• Prevención de incendios activa: Crear faixas de protección reais arredor dos núcleos de poboación, integrando a gandería extensiva como ferramenta de limpeza natural.

A protección do medio ambiente en Dozón non pode seguir sendo unha materia pendente. O goberno local debe decidir se quere ser o motor do cambio ou a parálise que esgota o futuro do rural.