A GALICIA ANESTESIADA: A ESTRATEXIA DO PPDEG PARA A SUBORDINACIÓN DO PAÍS

Desde a consolidación do proxecto iniciado por Manuel Fraga e refinado por Alberto Núñez Feijóo e Alfonso Rueda, o Partido Popular de Galicia (PPdeG) perfeccionou un modelo de gobernanza que funciona como un mecanismo de anulación política, económica e cultural. Baixo unha aparencia de estabilidade e "galeguismo morno", desenvólvese unha estratexia sistemática para desactivar a Galiza como suxeito con capacidade de decisión, converténdoa nunha periferia dependente e sen voz propia no concerto internacional.

1. O "Rexionalismo Ben Entendido" como Límite á Soberanía

O PPdeG utiliza o que moitos analistas denominan "etnoterritorialismo": búscase que o cidadán se sinta galego emotivo pero español politicamente. Esta fórmula permite ao partido actuar como un verdugo das aspiracións nacionais, bloqueando calquera reforma estatutaria que vise ampliar o teito competencial cara a un modelo de nación recoñecida.

Mentres a Carta das Nacións Unidas, no seu Artigo 1.2, recoñece o dereito de libre determinación dos pobos, a gobernanza do PP sitúa a Galiza como unha "rexión administrativa" supeditada ás decisións de Madrid. Esta subordinación política impide que Galiza actúe como o suxeito soberano que a súa historia e identidade lle outorgan.

2. A Desarticulación da Identidade: Lingua e Cultura

Un pobo sen lingua propia é un pobo máis fácil de asimilar. A política lingüística do PP foi o motor dunha desgaleguización programada. A través do chamado "Decreto do Plurilingüismo", expulsouse o galego das materias científicas e tecnolóxicas, relegándoo a un plano folclórico e simbólico. Ao romper a transmisión xeracional do idioma, o PPdeG debilita o principal elemento de diferenciación internacional de Galiza, facilitando a súa disolución dentro dun marco estatal homoxéneo.

3. O Modelo Extractivo: Galicia como "Colonia Enerxética"

A emancipación dun pobo require o control sobre os seus recursos. Porén, o modelo económico do PP fomenta unha Galicia que exporta materia prima e enerxía mentres importa dependencia:

• O espolio eólico: Proliferan parques en mans de multinacionais sen que o beneficio reverta no tecido industrial galego nin na factura da luz dos seus cidadáns.
• Desindustrialización e Exilio: A falta de políticas que fomenten un tecido produtivo propio provoca a "sangría" demográfica. Galicia educa a miles de mozos con fondos públicos para que logo exporten o seu talento a Madrid ou Alemaña, deixando atrás unha sociedade envellecida e con menos pulo para esixir soberanía.

4. A Invisibilización de Galiza como Nación

A afirmación de Galiza como Nación non é un desexo sentimental, senón unha realidade obxectiva baseada nunha historia de soberanía (desde o Gallaecia Regnum ata a Xunta Suprema). O PPdeG traballa para "provincializar" a autonomía, reducindo o país a unha sucursal administrativa. Ao facelo:

• Elimina a necesidade dunha facenda propia ou representación directa en Bruxelas.
• Subordina o interese xeral de Galiza aos intereses das elites económicas da capital do Reino de España.
• Substitúe o orgullo político —a capacidade de mando— por un orgullo cordial e inofensivo, baseado en festas e gastronomía.

A Esperanza da Vía Galega

A pesares desta estratexia de anulación, o dereito internacional ofrece un marco de posibilidades que Galiza aínda pode explorar. A esperanza dunha Galiza rica e emancipada reside en transformar a conciencia de nación nun proxecto de poder real.

A "vía galega" cara á emancipación debe pasar necesariamente por recuperar o control dos sectores estratéxicos (enerxía, mar e terra), blindar o idioma como ferramenta de cohesión e construír un modelo de soberanía económica que transforme a nosa riqueza natural en benestar social. O futuro de Galiza non pasa por pedir permiso, senón por exercer o dereito de libre determinación para que esta nación, unha das máis antigas do continente, recupere o seu espazo na mesa da historia, sen tutelas nin verdugos do Reino de España.