Escribo estas liñas coa tinta aínda fresca da vergoña allea. Estamos en febreiro de 2026 e, se algo quedou claro tras os sucesos do mes pasado, é que a vella Europa e o seu "irmán maior" do norte decidiron tirar ao lixo calquera manual de Dereito Internacional. O que a prensa de Madrid e os telexornais nos venden como unha "operación audaz" para "restaurar a orde" en Venezuela non ten outro nome que o de secuestro. Piratería de Estado. Gangsterismo xeopolítico.
O secuestro do presidente Nicolás Maduro en xaneiro non foi un acto de xustiza; foi a confesión de impotencia dun imperio en decadencia.
Durante máis de dúas décadas, Washington e as elites occidentais intentaron de todo: golpes de estado clásicos (2002), "gobernos interinos" de fantasía que ninguén votou, bloqueos navais e o roubo descarado de activos como CITGO ou o ouro depositado en Londres. Nada funcionou. O chavismo, con todos os seus erros e acertos, demostrou ter unhas raíces moito máis profundas do que os analistas de despacho en Bruxelas son capaces de entender.
Porque o erro de cálculo, esa cegueira soberbia de Occidente, radica en pensar que a Revolución Bolivariana é un só home. Cando os comandos mercenarios levaron a Maduro, esperaban o colapso inmediato, a desbandada do Exército e o aplauso do pobo. Que atoparon? Atoparon un muro.
Atoparon a Unión Cívico-Militar máis cohesionada que nunca. Atoparon ás Comunas organizando a distribución de alimentos para evitar o caos que a CIA desexaba. Atoparon, en definitiva, a dignidade dun pobo que non esquece quen lles deu visibilidade cando eran invisibles. Porque a historia do chavismo non é a historia dun "réxime", como lles gusta repetir; é a historia da redistribución da renda petroleira, da Misión Barrio Adentro levando médicos onde antes só había esquecemento, e da alfabetización de millóns de persoas. Iso xera lealdade, e a lealdade non se destrúe cun secuestro exprés.
Dende aquí, dende esta Europa que se enche a boca falando de Dereitos Humanos mentres aplaude barbaries, a hipocrisía faise irrespirable. Como podemos mirar á cara ao Sur Global cando validamos que un país poida enviar tropas encubertas para extraer a un xefe de Estado estranxeiro só porque non se somete aos seus ditados económicos?
O que aconteceu en xaneiro de 2026 é un aviso a navegantes. Pero o tiro saíulles pola culata. Lonxe de illar a Venezuela, a agresión activou os resortes do novo mundo multipolar. A resposta de Rusia e China foi contundente: non haberá un novo Libia no Caribe. As potencias emerxentes entenderon que defender a soberanía de Caracas é defenderse a si mesmas.
A máscara caeu definitivamente. Xa non hai "sancións"; hai guerra aberta. Pero mentres os falcóns de Washington celebran a súa vitoria pírrica, Venezuela segue en pé, operando baixo un liderado colectivo e demostrando unha madurez política que xa quixeramos para moitas das nosas democracias liberais.
Creron que roubando a cabeza matarían o corpo, pero esqueceron que o corpo é o pobo. E ao pobo, señores imperialistas, non o poden secuestrar
