Unha pantasma mesquiña e perigosa reaparece periodicamente no debate público: a idea de que acoller e protexer a un menor inmigrante é un "desperdicio de recursos" que debera reservarse exclusivamente para a "propia raza". Este discurso, alimentado polo medo e polo descoñecemento, non só pretende destruír a empatía máis básica, senón que ataca directamente a quen decide exercer a solidariedade humana cos máis vulnerábeis.
É hora de dicilo con claridade e sen mornuras: a solidariedade non se mide pola orixe, o rumbo do sangue nin a cor do pasaporte. Cando un neno fuxe do inferno, a única resposta ética posíbel é o acollemento.
A falla de memoria e a responsabilidade de Occidente
Ninguén cruza o océano nunha embarcación precaria nin arrisca a vida por mero capricho. Os menores que chegan ás nosas costas non son "invasores"; son vítimas directas dun sistema global desigual.
- O impacto do espolio: Moitas das rexións das que fuxen sofren as consecuencias históricas e actuais da explotación de recursos por parte das potencias occidentais, a desestabilización política e o cambio climático.
- Redes de tráfico humano: Fuxen, ademais, da urda mesquiña de mafias de tráfico de persoas que se lucran coa desesperación.
- Infancia desprotexida: Trátase de nenos e nenas que viaxan sós, sen contorno familiar, expostos á violencia e á explotación ao longo de miles de quilómetros.
Culpar a quen fuxe do desastre, ou sinalar a quen lles ofrece refuxio, é dunha cegueira histórica e moral absoluta.
A trampa da "raza" e a falsa solidariedade exclusiva
O concepto de protexer só "á raza" ou "aos nosos" é unha falacia perversa. A solidariedade non é un xogo de suma cero no que axudar a un menor estranxeiro lle resta dereitos a un cidadán local.
"A verdadeira calidade ética dunha sociedade non se mide por como protexe aos seus privilexiados, senón por como trata aos máis desamparados, sexan de onde sexan."
Reducir o apoio social a un criterio de sangue ou nacionalidade é un retroceso cara a épocas escuras que a humanidade xa debería ter superadas. Quen sente "vergoña" de que se axude a un neno migrante demostra unha profunda pobreza moral, non unha actitude patriótica. O verdadeiro patriotismo constrúese sobre a xustiza, a dignidade e o respecto polos Dereitos Humanos, non sobre o odiar ao veciño.
Defender a quen axuda: A solidariedade como identidade
Axudar ao que o precisa non é un acto de inxenuidade; é a base fundamental sobre a que se sostén calquera civilización digna. Atacar ás persoas, colectivos e institucións que traballan día a día para dar un futuro a estes menores é un intento de criminalizar o mellor do ser humano: a empatía.
- A empatía é universal: Non entende de fronteiras administrativas nin de liñas trazadas nun mapa.
- A infancia é sagrada: Un menor é, antes de calquera outra etiqueta, un neno con dereito á protección, á educación e a unha vida digna.
- O odio degrada á sociedade: Deixarse levar por discursos xenófobos non resolve ningún problema real, só fractura a convivencia e espalla a mesquindade.
Acollendo a quen fuxe da miseria e do perigo non estamos "tirando" nada; estamos salvando vidas e preservando a nosa propia humanidade. Quen axuda a un menor sen importar a súa orixe non ten de que avergoñarse. A verdadeira vergoña reside naqueles que, desde a comodidade e o prexuízo, miran cara a outro lado e pretenden facer do odio a súa bandeira.
A solidariedade non é unha concesión: é a identidade indispensábel de calquera persoa e sociedade que se pretenda xusta.
