Abandono rural en Dozón: O gozo do postureo fronte á realidade asfixiante das nosas aldeas

Dozón é un municipio de forte tradición gandeira e agrícola, onde o rural non é unha mera paisaxe de postal, senón un motor económico vivo e un medio de vida diario. Con todo, quen habitamos e traballamos nas súas aldeas atopámonos cunha realidade tan frustrante como alarmante: o goberno municipal do PP leva arrastrando dende o comezo do seu mandato unha absoluta desatención cara aos camiños rurais, arterias esenciais para o tránsito cara ás parcelas, leiras e prados.

Unha realidade insostible nos camiños rurais

A pesar das reiteradas demandas presentadas polo BNG en Dozón e dos innumerables escritos veciñais rexistrados solicitando labores urxentes de desbroce e limpeza, a resposta do executivo local con Adolfo Campos brilla pola súa ausencia. Os accesos aos núcleos de poboación están a sufrir un proceso de peche vexetal acelerado. Silvas, toxos e árbores caídas invaden a plataforma dos camiños, dificultando seriamente a circulación de maquinaria agrícola de gran tonelaxe —como remolques, cisternas ou tractores— imprescindible para a carga gandeira e o traballo diario das explotacións.

Estado actual dun dos camiños rurais de Dozón: intransitable, invadido pola maleza e con obstáculos caídos sen limpeza nin mantemento municipal (05/09/2026).

Postureo institucional fronte á utilidade pública

A indignación veciñal medra cando se contrasta esta desidia absoluta nas aldeas coa estratexia de propaganda e fachada que practica o alcalde Aldolfo Campos. Nestes mesmos días, mentres os camiños das parroquias continúan intransitables e colapsados pola vexetación, o goberno local desprega un operativo de desbroces manuais con varios operarios a pé de rúa xusto no polígono industrial, na marxe da estrada nacional N-525.

Non se trata dunha labor de interese xeral para os veciños que cada día se xogan o tipo e o tempo nas pistas agrícolas; trátase dunha clara operación de "postureo" político. Prefírese destinar recursos e esforzos a lavar a imaxe turística e visual alí onde se ve dende o coche oficial ou dende a principal vía de comunicación, mentres se lle dá as costas descaradamente ás necesidades reais e rutineiras da xente do rural.

"Non ten vergoña, dalles igual. Mentres os veciños e gandeiros sofren para acceder ás súas fincas por camiños convertidos en selvas intransitables, o goberno municipal só busca a foto rápida e o lucimento estéril á beira da N-525."

Exixencia de rectificación e servizos reais

A situación actual demostra unha carencia total de empatía e de modelo de xestión municipal. A veciñanza de Dozón e os profesionais do sector gandeiro non poden seguir soportando este agravio comparativo. O mantemento e limpeza das vías de comunicación rural non son un capricho nin un favor que se fai en época electoral: son unha obriga legal e básica dun concello que di apostar polo seu territorio.

Dende este espazo exiximos ao alcalde e ao seu equipo de goberno que deixen o paripé, que abandonen o postureo do polígono da N-525 e que movan de inmediato os medios mecánicos e humanos cara ás aldeas e camiños rurais onde realmente fai falta traballar. Dozón necesita menos fachada e moita máis xestión útil.

Artigo de opinión elaborado para a divulgación pública e a defensa do rural galego. Documentado sobre a situación das infraestruturas locais en Dozón.

A terra duns poucos e o silencio cómplice: o escándalo da residencia de Dozón

Hai batallas que se perden antes de empezar, pero outras nin sequera se chegan a librar porque quen debería estar no trincheiro optou por deitarse a durmir. A recente adxudicación do contrato de concesión para a redacción, construción e explotación da residencia de maiores e centro de día —un proxecto multimillonario financiado con fondos europeos NextGenerationEU— destapa unha realidade desoladora para o noso concello. Non estamos a falar só dunha obra faraónica de máis de 54 millóns de euros de valor estimado, senón dunha oportunidade histórica dilapidada pola incompetencia do goberno local e pola indolencia dunha oposición que no ámbito municipal non estivo á altura cando tocaba.

Dende o BNG temos que falar claro, asumindo tamén a autocrítica necesaria alí onde non se chegou a tempo. O alcalde, Adolfo Campos Vázquez, volveu amosar o seu talante caciquil e de costas ao pobo, tramitando todo este proceso por un procedemento negociado sen publicidade logo de que o concurso inicial quedase deserto. O resultado é un prego feito á medida da adxudicataria, Coviastec S.L., que non recolle nin unha soa cláusula de reserva de prazas para os veciños e veciñas emprazados neste municipio. Nun concello con menos de mil habitantes, construír un xeriátrico con fondos públicos que non garante o acceso aos nosos maiores é unha estafa social. Significa condenar os nosos pais e avós ao "éxodo forzoso" cara a outras comarcas mentres o centro se enche de xente de fóra, deixando aos nosos maiores —maioritariamente con pensións agrarias de miséria— sen posibilidade ningunha de pagar tarifas que acadan os 2.400 euros mensuais.

Cómpre ser xustos e recoñecer que a organización nacionalista si deu a cara alí onde tivo marxe de actuación; a nosa deputada no Parlamento galego levou o asunto á Cámara, rexistrando iniciativas e denunciando as políticas caciquis do Partido Popular que afogan o rural. Mais ese traballo na Bretema autonómica chocou de cheo contra a realidade local e a falta dun contrapeso axeitado no concello. A corporación municipal quedou nunha absoluta deixadez: nin se alertou a veciñanza cando había marxe real para corrixir o rumbo, nin se presentaron alegacións a tempo, nin se fiscalizaron uns pregos que deixan indefensa a nosa xente. Mentres un veciño tivo que acudir en solitario a reclamar á Valedora do Pobo —atopándose co muro do silencio e a desatención das administracións—, a representación local optou pola pasividade.

Esta non é a política pola que loitamos os nacionalistas. O BNG naceu para estar coa xente, para defender o rural das garras da especulación e do abandono institucional. A denuncia no Parlamento demostra o noso compromiso, pero no ámbito local non podemos permitirlle a ninguén mirar para outro lado. É hora de esixir responsabilidades, de deixar os personalismos na casa e de recuperar un nacionalismo útil que estea na rúa e nas institucións defendendo cada dereito que nos queren roubar. Dozón non se pode vender ao mellor postor.

Dozón: O alcalde do Xacobeo que falta ás súas aldeas

Por que en Dozón hai cartos para adoquinar prazas pero non para que as augas residuais deixen de contaminar os regatos? Para entender a xestión do goberno local do Partido Popular en Dozón non hai que mirar o que din nos titulares, senón o que fan co orzamento cando ninguén os cuestiona.

Nun concello que presume ano tras ano de ter "o maior orzamento de investimento por habitante da provincia de Pontevedra", resulta insostible que no século XXI a maioría das súas aldeas carezan dunha rede pública de saneamento e depuración. Non é un problema de falta de cartos: é un problema de modelo político e de respecto pola dignidade dos seus veciños.

A continuación, explico punto por punto a estratexia que o PP leva aplicando en Dozón para manter o poder á costa do esquecemento das aldeas:

---

O negocio da "foto" e o gasto en fachada

O mecanismo é moi sinxelo de entender: as obras de superficie locen; as de subsolo non renden na foto. Investir 600.000 euros no barrio da Igrexa do Castro é doado de vender. É unha obra vistosa, bonita para os visitantes e ideal para a foto oficial antes duns comicios. Con todo, enterrar tubos para canalizar augas negras e construír depuradoras no rural "non se ve". O goberno do PP prefire gastar fortunas en proxectos fotoxénicos pensados para un turismo de paso que non deixa retorno, mentres obriga á poboación local a pagar impostos de primeira por servizos de terceira.

A trampa dos orzamentos "récord": Moitos millóns, cero saneamento

O goberno municipal presume a miúdo de orzamentos "récord" que superan os 2,5 millóns de euros e de investir máis de 1.000 euros por habitante. Pero aquí reside a gran trampa pedagóxica: De que lle serve ao veciño de calquera aldea de Dozón que o seu concello sexa "o máis inversor" se logo non pode abrir a billa con garantías nin ter canalización pública?

Esas cifras de récord demostran que cartos hainos. Se non se instalan redes de saneamento non é porque o Concello non teña recursos, senón porque o goberno local decide activamente non poñer nin un só euro nesas obras vitais.

O bloqueo institucional: A orde de "nin debater nin solucionar"

Cando a oposición levou ao Pleno propostas urxentes —como a moción do BNG para crear unha ordenanza municipal de saneamento, controlar o abastecemento e realizar un plan integral de obras nas aldeas—, a resposta do PP foi o rexeitamento automático.

A estratexia é clara: bloquear calquera iniciativa que non saia do seu propio guión. Preferiron dicir "non" a regularizar o servizo de augas e a planificar o saneamento das aldeas antes que recoñecer que a oposición tiña razón. O Pleno converteuse nunha máquina de vetar os dereitos básicos da poboación.

Unha ameaza directa para a saúde e os petos dos veciños

A falta de saneamento público non é un mero incómodo; é un risco sanitario e un castigo económico para as familias:

• Perigo ambiental e sanitario: Sen canalizacións, as augas residuais filtranse ao terreo e rematan nos regatos ou contaminando os acuíferos subterráneos dos que se nutren moitos pozos privados.
• Gasto privado por falta de servizo público: Ao non existir rede municipal, son os propios veciños os que teñen que pagar do seu peto o mantemento e o baleirado das fosas sépticas privadas. O Concello cobra os impostos pero deriva o custo e a responsabilidade da hixiene ao peto de cada quen.

---

Espertar do anestésico: A dignidade non se adoquina

Dozón atópase nunha encrucillada histórica. O goberno local pretende manter á poboación anestesiada con obras de escaparate, mentres os problemas estruturais e de salubridade das aldeas se volven crónicos.

Un concello moderno e xusto non se mide pola cantidade de pedra que coloca arredor dunha igrexa para a foto do domingo, senón pola capacidade de garantir auga limpa e saneamento digno en cada un dos seus núcleos habitados. É momento de que a veciñanza esixa o que lle pertence por dereito: menos fachada e máis dignidade para o subsolo das nosas aldeas.