Por que en Dozón hai cartos para adoquinar prazas pero non para que as augas residuais deixen de contaminar os regatos? Para entender a xestión do goberno local do Partido Popular en Dozón non hai que mirar o que din nos titulares, senón o que fan co orzamento cando ninguén os cuestiona.
Nun concello que presume ano tras ano de ter "o maior orzamento de investimento por habitante da provincia de Pontevedra", resulta insostible que no século XXI a maioría das súas aldeas carezan dunha rede pública de saneamento e depuración. Non é un problema de falta de cartos: é un problema de modelo político e de respecto pola dignidade dos seus veciños.
A continuación, explico punto por punto a estratexia que o PP leva aplicando en Dozón para manter o poder á costa do esquecemento das aldeas:
O negocio da "foto" e o gasto en fachada
O mecanismo é moi sinxelo de entender: as obras de superficie locen; as de subsolo non renden na foto. Investir 600.000 euros no barrio da Igrexa do Castro é doado de vender. É unha obra vistosa, bonita para os visitantes e ideal para a foto oficial antes duns comicios. Con todo, enterrar tubos para canalizar augas negras e construír depuradoras no rural "non se ve". O goberno do PP prefire gastar fortunas en proxectos fotoxénicos pensados para un turismo de paso que non deixa retorno, mentres obriga á poboación local a pagar impostos de primeira por servizos de terceira.
A trampa dos orzamentos "récord": Moitos millóns, cero saneamento
O goberno municipal presume a miúdo de orzamentos "récord" que superan os 2,5 millóns de euros e de investir máis de 1.000 euros por habitante. Pero aquí reside a gran trampa pedagóxica: De que lle serve ao veciño de calquera aldea de Dozón que o seu concello sexa "o máis inversor" se logo non pode abrir a billa con garantías nin ter canalización pública?
Esas cifras de récord demostran que cartos hainos. Se non se instalan redes de saneamento non é porque o Concello non teña recursos, senón porque o goberno local decide activamente non poñer nin un só euro nesas obras vitais.
O bloqueo institucional: A orde de "nin debater nin solucionar"
Cando a oposición levou ao Pleno propostas urxentes —como a moción do BNG para crear unha ordenanza municipal de saneamento, controlar o abastecemento e realizar un plan integral de obras nas aldeas—, a resposta do PP foi o rexeitamento automático.
A estratexia é clara: bloquear calquera iniciativa que non saia do seu propio guión. Preferiron dicir "non" a regularizar o servizo de augas e a planificar o saneamento das aldeas antes que recoñecer que a oposición tiña razón. O Pleno converteuse nunha máquina de vetar os dereitos básicos da poboación.
Unha ameaza directa para a saúde e os petos dos veciños
A falta de saneamento público non é un mero incómodo; é un risco sanitario e un castigo económico para as familias:
- Perigo ambiental e sanitario: Sen canalizacións, as augas residuais filtranse ao terreo e rematan nos regatos ou contaminando os acuíferos subterráneos dos que se nutren moitos pozos privados.
- Gasto privado por falta de servizo público: Ao non existir rede municipal, son os propios veciños os que teñen que pagar do seu peto o mantemento e o baleirado das fosas sépticas privadas. O Concello cobra os impostos pero deriva o custo e a responsabilidade da hixiene ao peto de cada quen.
Espertar do anestésico: A dignidade non se adoquina
Dozón atópase nunha encrucillada histórica. O goberno local pretende manter á poboación anestesiada con obras de escaparate, mentres os problemas estruturais e de salubridade das aldeas se volven crónicos.
Un concello moderno e xusto non se mide pola cantidade de pedra que coloca arredor dunha igrexa para a foto do domingo, senón pola capacidade de garantir auga limpa e saneamento digno en cada un dos seus núcleos habitados. É momento de que a veciñanza esixa o que lle pertence por dereito: menos fachada e máis dignidade para o subsolo das nosas aldeas.
